ประตูไม่ได้ล็อก ฟางอวี๋จึงผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน
ลมเย็นจากแอร์ปะทะหน้า ช่วยให้อารมณ์ของเขาสงบลงได้ไม่น้อย
เมื่อเดินเข้ามา ฟางอวี๋ก็ตกตะลึง
ที่นี่มีโต๊ะทำงานเพียงตัวเดียว เจียงนี่อี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะ ห้องทำงานมีของตกแต่งมากมาย ดูไม่เหมือนห้องทำงานของอาจารย์ แต่เหมือนห้องทำงานของผู้บริหารบริษัทมากกว่า
“ศาสตราจารย์เจียง ผมมาแล้วครับ” ฟางอวี๋เอ่ยขึ้นอย่างลองเชิง
เมื่อวานเขายังเรียกเจียงนี่อี้ว่าที่รักอยู่เลย ไม่คิดว่าวันนี้จะกลายเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์
แต่ตอนนั้นมันเป็นจังหวะเหมาะ เขาเลยแซวเจียงนี่อี้เล่น ใครจะรู้ว่าเธอเป็นศาสตราจารย์ของคณะเขา...
เธอจะไม่ถือโอกาสแก้แค้นหรอกนะ?
หลังจากเจียงนี่อี้เห็นฟางอวี๋ ใบบหน้าที่งดงามหมดจดก็เผยความเฉยเมยเล็กน้อย วางหนังสือความฝันในหอแดงที่กำลังอ่านอยู่ลง
“มานั่งนี่สิ”
ฟางอวี๋เดินไปข้าง ๆ เจียงนี่อี้ หาเก้าอี้นั่ง แล้วเริ่มหาเรื่องคุย “ศาสตราจารย์เจียง ห้องทำงานนี้มีคุณคนเดียวจริง ๆ เหรอครับ? เจียงต้าให้สวัสดิการอาจารย์ดีแบบนี้เลยเหรอ?”
เจียงนี่อี้เหลือบมองฟางอวี๋ด้วยดวงตาสวยคู่นั้น “มีแค่ฉันคนเดียวที่ได้สวัสดิการนี้”
ฟางอวี๋ประหลาดใจเล็กน้อย “เพราะศาสตราจารย์เจียงมีความสามารถโดดเด่นหรือเปล่าครับ? ท่านอธิการบดีเลยให้ห้องทำงานคุณคนเดียว?”
เจียงนี่อี้ส่ายหน้า “ตึกนี้ครอบครัวฉันบริจาคให้”
ฟางอวี๋: ???
นี่มันบังเอิญไปเจอบุตรสวรรค์เข้าแล้ว...
นึกถึงรถปอร์เช่ที่เจียงนี่อี้เคยขับมาก่อน ฟางอวี๋ก็เข้าใจทันที