ครูฝึกหวังที่เดิมมีสีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม แต่พอมองเห็นหลี่ซวงซวงกับอาจารย์เจียงเข้ามา รอยยิ้มก็เบ่งบานในทันที
“อาจารย์หลี่ อาจารย์เจียง พวกคุณมาได้ยังไงครับ”
“ฉันมาเยี่ยมนักเรียนตัวเองน่ะค่ะ” หลี่ซวงซวงตอบพร้อมรอยยิ้ม “อากาศร้อนขนาดนี้ กลัวพวกเขาจะฮีทสโตรกเอา”
“อาจารย์หลี่ช่างห่วงใยนักเรียนจริง ๆ เลยนะครับ เป็นอาจารย์ที่ดี” ครูฝึกหวังเอ่ยชม
อาจารย์ที่ดีงั้นเหรอ ถ้าไม่กลัวว่าจะมีคนเป็นลมเพราะความร้อน อากาศแบบนี้เธอไม่มีทางมาเด็ดขาด
เธอคือผู้รับผิดชอบคนแรกนะ อาจารย์ที่ปรึกษาไม่ใช่แค่ต้องคอยไม่ให้นักเรียนทำผิดกฎ แต่ยังต้องคอยป้องกันไม่ให้พวกเขาโดดตึก และเรื่องจุกจิกน่าปวดหัวอีกสารพัด
ตอนนี้เธอรู้สึกเสียดายมากเลยที่รับหน้าที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา
หลี่ซวงซวงพูดว่า “อาจารย์เจียงมากับฉันเองค่ะ คุณทำงานไปตามปกติเถอะ”
ครูฝึกหวังหยิบหมวกขึ้นมา เปิดผมขึ้นแล้วสวมกลับลงไปอีกครั้ง พูดพลางยิ้มว่า “ได้เลย เชิญตามสบายนะครับ”
หลังจากครูฝึกหวังเดินจากไป หลี่ซวงซวงถามด้วยความสงสัย “เธอเกลียดการตากแดดที่สุดไม่ใช่เหรอ วันนี้เกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ ก็อยากมาตากแดดขึ้นมา”
เจียงนี่อี้ตอบเรียบ ๆ “ฉันมาอาบแดดรับแคลเซียมไม่ได้เหรอ”
หลี่ซวงซวงส่ายหน้า “ไม่เชื่อ เธอไม่ได้ขาดแคลเซียมสักหน่อย หรือว่าเธอมีคนที่อยากมาดู”
เจียงนี่อี้: ……
พอเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ หลี่ซวงซวงก็หันขวับมามองเธอ “ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม เธอมีคนที่อยากมาดูจริง ๆ น่ะ เธอไม่ได้ชอบครูฝึกเข้าแล้วนะ อย่าไปเลียนแบบเด็กอาชีวะพวกนั้นนะ ให้ตายสิ ชอบครูฝึกตอนฝึกทหาร ชอบหมอตอนไปหาหมอ…”