......
“หุบเหวลึกหรือ?”
“หุบเหวลึกคือสถานที่ใด?”
หลีเหยาถามด้วยความอยากรู้
“หากข้าบอก เจ้าจะไว้ชีวิตข้าได้หรือไม่?”
หลีเหยามองหยางเยว่ซินอย่างประหลาดใจ
“เจ้าคิดว่ามันเป็นไปได้หรือ?”
“เจ้า!”
หยางเยว่ซินโกรธแค้นยิ่งนัก เจ้าจะฆ่าข้าแล้วยังจะให้ข้าตอบคำถามเจ้าอีกหรือ?
นางกลอกตาไปมา คิดหาหนทางแก้ไขอยู่ตลอด
ที่นางมาสกัดหลีเหยาได้ ตระกูลหยานและตระกูลหยางมอบของวิเศษล้ำค่าให้นางไม่น้อย
ในสมองแล่นผ่านภาพของของวิเศษนับไม่ถ้วน หยางเยว่ซินกลับพบว่า ไม่มีสิ่งใดสามารถสังหารหลีเหยาได้เลย!
ความรู้สึกพ่ายแพ้พวยพุ่งขึ้นในใจ
หรือว่าจะจนถึงเพียงเท่านี้ ต้องใช้ของวิเศษชิ้นนั้นหลบหนีจากที่นี่ไป...
หากเป็นเช่นนั้น หน้าตาของสองตระกูลหยาน-หยาง ก็คงถูกเจ้าหมอนี้เหยียบย่ำจนเละเทะเป็นแน่
ไม่! ยังมีหนทาง!
หยางเยว่ซินนึกขึ้นได้ถึงจ้าวมารตาเดียวที่ยังถูกตะลุมบอลอยู่
ชนเผ่าไททัน เมื่อแถบเลือดลดลงถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ จะกระตุ้นวิชา ‘ท่าไม้ตาย’ ออกมา
เมื่อถึงเวลานั้น...
ส่วนตอนนี้ ก็ควรอยู่นิ่ง ๆ เอาไว้ก่อน ปลอบประโลมอารมณ์อีกฝ่ายไว้
คิดได้ดังนั้น หยางเยว่ซินสีหน้าก็ห่อเหี่ยวลงทันที ราวกับยอมจำนนโดยสิ้นเชิง
เอ่ยเสียงเบา อธิบายเรื่องหุบเหวลึกภายนอกสุดหล้าให้หลีเหยาฟัง
ราวสองสามนาทีต่อมา หลีเหยาก็ได้รู้จักสถานที่ที่เรียกว่าหุบเหวลึกภายนอกสุดหล้าจากปากอีกฝ่าย
หุบเหวลึกภายนอกสุดหล้า แหล่งอาศัยที่แท้จริงของปีศาจร้าย
ทุกวันนี้ดันเจี้ยนทั้งหมดที่เขาตะลุย แท้จริงแล้วเป็นเพียงภาพฉายของมุมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในหุบเหวลึกภายนอกสุดหล้าเท่านั้น
บางทีอาจเป็นเพราะพรจากสรวงสวรรค์
เมื่อรอยแยกที่นำไปสู่หุบเหวลึกภายนอกสุดหล้าปรากฏบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน มนุษย์ที่ไร้ซึ่งพลังต้านทานโดยสิ้นเชิง กลับได้รับความสามารถในการเปลี่ยนอาชีพเป็นอาชีพผู้ต่อสู้
พลังอันน่าพิศวงของปีศาจร้าย ก็ถูกวัดออกมาเป็นข้อมูลคุณสมบัติต่าง ๆ ภายใต้วิชาตรวจจับของอาชีพผู้ต่อสู้
ด้วยเหตุนี้เอง
มนุษย์จึงสามารถปกป้องรอยแยกหุบเหวลึกภายใต้การรุกรานของปีศาจร้าย และขยายอาณาเขตในหุบเหวลึกภายนอกสุดหล้าได้
อย่างไรก็ตาม