......
ลูกบาศก์ประลอง ชั้นสุดท้าย
หลีเหยาเพ่งสายตามองมารที่อยู่ตรงหน้าอย่างตั้งใจ
รูปลักษณ์ภายนอกไม่ต่างจากเสือดาวธรรมดามากนัก เพียงแต่ขนทั้งตัวเป็นสีม่วงเข้ม
ความยาวลำตัวไม่ถึงสองเมตร นับเป็นขนาดเล็กในหมู่มาร
แต่หลีเหยากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายหนึ่งจากอีกฝ่าย ซึ่งไม่ด้อยไปกว่าปีกมืดดำเลย
และเสือดาวตัวนี้ ก็เห็นได้ชัดว่ารู้ว่ามนุษย์ตรงหน้านั้นไม่ธรรมดา
คนหนึ่งและมารหนึ่ง ต่างจับจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่กะพริบตา
ขณะนี้ บนที่นั่งประมุข
จินเหอเม่า ในฐานะกรรมการใหญ่การสอบยุทธ์ ได้แนะนำที่มาของมารตัวนี้ให้ทุกคนฟัง
“มารตัวนี้เป็นนายกเทศมนตรีออกโจทย์ด้วยตนเอง”
“ต้นแบบที่ลอกเลียนคือหัวหน้าใหญ่ท้ายดันเจี้ยนหายากระดับ 85 ชื่อแดนโลกันตร์ ระดับนรก โดยมีคุณสมบัติหลักเป็นความว่องไวและจิตใจ แถมความชำนาญคือการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหนือเสียง และปล่อยวิชาสร้างความเสียหายสูงในวงแคบ”
“ระดับนาม สวรรค์ประทานนามให้ว่า ล่าเหยื่อดวงดาว”
เมื่อเสียงพูดจบลง ณ ที่นั้นก็เงียบสงัด
บรรดาอาจารย์ใหญ่หลายท่าน อดกลั้นไม่ไหวจนต้องกลืนน้ำลายไม่หยุด
แม้แต่พวกเขา เองก็เคยได้ยินเพียงจากคำเล่าลือต่างๆ ไม่เคยได้เห็นมารระดับนามตัวจริงมาก่อน
หากเปลี่ยนให้พวกเขาอยู่ในระดับเดียวกับหลีเหยา ต่อหน้าล่าเหยื่อดวงดาว คงมีชีวิตอยู่ไม่ถึงวินาทีเดียว!
คิดได้ว่าหลีเหยาจะต้องเผชิญหน้ากับมารเพียงลำพัง ก็รู้สึกขนหัวลุกไปทั้งตัว
นายกเทศมนตรีของบ้านเรา กล้าเอามารแบบนี้มาเป็นโจทย์สอบ?
สัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตของบรรดาอาจารย์ใหญ่ มิ่งหยางไห่หน้าดำฉาย อธิบายอย่างมีเหตุมีผลว่า
“นี่คือข้อกำหนดของสหพันธ์”
“อีกอย่าง ชั้นก่อนๆ ก็มีมารระดับเจ้าขุนเขาอยู่หลายตัวไม่ใช่หรือ? ชั้นสุดท้ายจะยากหน่อย ก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไรนี่”