......
หลีเหยานิ่งสงบยืนอยู่กับที่ รอคอยการสอบยุทธ์
ในยามนี้
หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ เรียวขาสองข้างสวมถุงน่องสีขาว เจียงหนิงอวี้ ปรากฏขึ้นในสายตาของผู้คน
เจียงหนิงอวี้วางฝีเท้าอย่างช้า ๆ ประหนึ่งเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ ก้าวทีละก้าวเข้ามาในแถวของห้องเรียน
สิ่งที่ทำให้นางผิดหวังคือ รอบข้างมีเพียงสายตาสองสามคู่เท่านั้นที่มองมาทางนาง
เจียงหนิงอวี้กวาดสายตามองหนึ่งรอบ พบหลีเหยาที่อยู่มุมห้อง ก็พลันรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ
ประหนึ่งว่า ในห้องเรียนหนึ่งมีดาวเด่นและเศรษฐีมหาเศรษฐีอยู่ด้วย ใครจะไปสนใจดาวเด่นเล่า
ทว่าเจียงหนิงอวี้กลับกัดฟันด้วยความแค้น
ที่แท้...
แม้แต่จะมองนางสักตาเขาก็ไม่ยอมมอง!
นางยิ่งอยากให้หลีเหยาเกลียดชังนาง เสียมากกว่าจะถูกเมินเฉยเช่นนี้
ผ่านมาหลายวันนี้ ยิ่งทำให้นางรู้สึกว่า ก่อนเปลี่ยนอาชีพ หลีเหยารักนางอย่างจริงใจ
หากตอนนั้นนางไม่เอ่ยปากบอกเลิก...
เจียงหนิงอวี้สีหน้าซีดขาว กัดฟันแน่น สองมือกำชายกระโปรงแน่น
ที่แท้แม้แต่มอง... ก็ไม่ยอมมองอีกสักครั้ง...
วันนี้นางตั้งใจสวมใส่ชุดแบบเดียวกับวันพิธีเปลี่ยนอาชีพ เพียงเพื่อจะปลุกความทรงจำในอดีตของหลีเหยา
ในยามนี้ หลีเหยาก็หันมามองพอดี
เจียงหนิงอวี้รีบแสดงสีหน้าเอ้อระเหยแลหม่นหมอง น่าชวนมอง น่าเวทนา
ทว่าหลีเหยาเพียงกวาดสายตามองผ่านไป
เมื่อเห็นเจียงหนิงอวี้ ใบหน้าไร้ซึ่งความหวั่นไหวแม้เพียงน้อยนิด
ภาพนี้ ประหนึ่งย้อนกลับไปในวันพิธีเปลี่ยนอาชีพวันนั้น
เจียงหนิงอวี้ได้เลื่อนเป็นอาชีพผู้ต่อสู้ระดับเอ นักปราบน้ำค้างแข็ง หลีเหยาส่งสายตาชื่นชมไปให้