......
“พูดอะไรกัน แม้ไม่อยากประนีประนอม ก็ไม่จำเป็นต้องดูหมิ่นตระกูลหยานขนาดนี้ไม่ใช่หรือ?”
“เจ้าไม่รู้เรื่องระหว่างตระกูลหยานกับหลีเหยาหรือ?”
“วันนั้นในดันเจี้ยนปฐมกาล ตระกูลหยานน่ะเหรอ เกือบผลักหลีเหยาไปสุดขอบเหวแล้ว แม้จะยอมมอบกล่องสมบัติการบุกครองเป็นคนแรกให้ ก็ใช่ว่าตอนนั้นตระกูลหยานจะยอมให้หลีเหยาออกจากที่นั้นทั้งเป็น!”
“หากเป็นข้า จะทำโหดกว่านี้อีก!”
“มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ฝั่งหนึ่งเป็นอัจฉริยะชั้นฟ้าที่เพิ่งก้าวขึ้นมา อีกฝั่งเป็นตระกูลใหญ่เก่าแก่ หากเป็นหยานหลิงเทียน ตอนนี้คงหน้าแตกยืนอยู่ที่นี่ไม่ไหว!”
หยานหลิงเทียนคุ้นเคยกับการทำตัวเกรี้ยวกราดในเมืองหลวง แต่กลับมาเสียท่าให้หลีเหยา ผู้คนต่างพากันรอดูเรื่องสนุก
ป้ายนั้นตั้งอยู่ตรงหน้า หยานหลิงเทียนแทบจะควบคุมความโกรธของตัวเองไม่อยู่
หากไม่ใช่เพราะคนในตระกูลหยานฉุดรั้งเขาไว้อย่างสุดกำลัง
“พี่เทียน อย่าใจร้อน ที่นี่คือดาวเน็ต เจ้านั่นจงใจยั่วเจ้าให้โกรธ!”
สายตาของหยานหลิงเทียนจ้องไปที่หลีเหยาไม่วางตา หากสายตาสังหารคนได้ หลีเหยาคงถูกเขาฆ่าไปหลายรอบแล้ว
“วางใจ ข้ารู้ดี”
หยานหลิงเทียนพูดจบ ก็นั่งลงกับที่นั่งไม่พูดไม่จา
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้น นั่นบอกใครต่อใครได้เป็นอย่างดีว่าไฟในใจเขาตอนนี้กำลังลุกโชน
ในเวลานี้ หยางเจี้ยนเหลียงที่ยืนอยู่หน้าธีมงาน เอ่ยขึ้นปลอบโยน
“คุณชายหยานไม่จำเป็นต้องโมโหขนาดนั้น ใครบางคนทำได้แค่เกร่งแต่ในดาวเน็ตเท่านั้นแหละ”