......
หางมังกรยาวหลายจั้งถูกหลีเหยาเฉือนขาด กระเด็นปลิวขึ้นฟ้า
“ครืนนนน!”
แขนปีกมืดทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหว แผดเสียงร้องครวญพร้อมปลดปล่อยพลังบารมีมังกร
หลีเหยาถูกคลื่นพลังกระแทกจนหน้ามืดหมุนอยู่กับที่
แขนปีกมืดตวัดกรงเล็บหนึ่งครั้ง
แม้ไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ร่างของหลีเหยากลับถูกแรงพุ่งกวาดกระเด็นออกไปไกลหลายสิบจั้ง ก่อนจะกระแทกเข้าฝาผนังอย่างจัง
ในจังหวะที่แขนปีกมืดตวัดกรงเล็บออกไปนั้นเอง
ตั๊กแตนตำข้าวแห่งความว่างเปล่าก็ปรากฏกาย
ปลายกรงเล็บอันคมกริบพุ่งตรงไปยังรอยหักขาดของหาง
[-51342(โจมตีจุดอ่อน)]
[-120423(โจมตีจุดอ่อน)]
[-13251]
แขนปีกมืดมีร่างกายใหญ่โตมหึมา ยิ่งง่ายต่อการถูกโจมตีจุดอ่อน
ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานี้แขนปีกมืดกำลังถูกทรมานสองต่อ ทั้งความเจ็บปวดรวดร้าวจากบาดแผลที่หาง และผลข้างเคียงจากการปล่อยท่าไม้ตาย จนไม่มีทางหลบเลี่ยงได้
เสียงคำรามของมังกรอันน่าสยดสยองดังขึ้นอีกครั้ง
หกวินาที มนุษย์ผู้นั้นบอกว่าหกวินาที!
ขอแค่ทนได้หกวินาที ข้าต้องฆ่ามันให้ได้!
หลีเหยาจะให้เวลามันที่ไหนกันเล่า
เขากระแทกเท้าลงบนกำแพงเบื้องหลัง ร่างพุ่งทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่ง!
มีดกระดูกหยกขาวมาพร้อมพลังอันดุดัน ฟันลงที่ลำคอของแขนปีกมืดทีแล้วทีเล่า
แขนปีกมืดก็ตระหนักได้ว่า การโจมตีตัวจริงของหลีเหยาไม่มีผล
จึงทุ่มพลังทั้งหมดไปกับการป้องกัน
“กริ้ง! กริ้ง!”
ทุกครั้งที่ฟันลง ต่างพาเลือดสีดำข้นกระเด็นกระจาย
[-6512]
[-6385]
[-6243]
[-5912]
......
แขนปีกมืดในฐานะเผ่าพันธุ์มังกร พิษที่ติดมากับมีดกระดูกหยกขาวจึงไร้ผล