......
ซางเฮาอยู่หน้าสุดของกลุ่ม จึงต้องรับมือกับนกอินทรีธารน้ำแข็งมากที่สุด
ถึงกระนั้น
สายตาของเขาก็ยังเหลือบมองซางย่านาเป็นระยะ
ซางเฮาแตกต่างจากอีกสองคน ในฐานะอัจฉริยะนามสกุลอื่นที่ตระกูลซางให้การสนับสนุน เขาต้องแสดงผลงานให้โดดเด่น จึงจะได้รับอนุญาตให้ใช้นามสกุลซาง
หากเป็นคุณหนูใหญ่ผู้แข็งแกร่งอย่างซางจื่อจิน พวกนามสกุลอื่นอย่างพวกเขาย่อมไม่กล้าคิดไม่ซื่อ
แต่ซางย่านาผู้อ่อนโยนบอบบางนั้นแตกต่างออกไป
หน้าตาน่ารักหวานละมุน นิสัยถ่อมตน ไม่มีกิริยาเอาแต่ใจแบบคุณหนูใหญ่แม้แต่น้อย
หญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงจันทร์ขาวสะอาดเช่นนี้ เมื่อได้ใกล้ชิดกันนานเข้า บุรุษคนใดย่อมเกิดความรู้สึกพิเศษขึ้นมา
ที่จริงแล้ว ซางเฮาไม่ได้มีความเห็นอะไรต่อหลีเหยา
ฝีมือไม่เลว พูดน้อย แถมยังเป็นคนที่พี่จื่อจินจัดให้เข้ามา
ที่สำคัญ ยังใช้โอกาสนี้แสดงความเป็นหัวหน้าทีมของตน เพื่อเรียกคะแนนความประทับใจจากเสี่ยวหย่าได้ด้วย
แต่เมื่อครู่ตอนหันกลับไปมอง ภาพตรงหน้าทำให้เขาเกือบถือโล่ไว้ไม่อยู่
ศีรษะของทั้งสองแทบจะแนบชิดกันอยู่แล้ว
นี่ขนาดอยู่ในดันเจี้ยน แถมยังมีคนอื่นอยู่ข้าง ๆ
ถ้าไม่มีคนอยู่ด้วยจะเป็นอย่างไรเล่า?!
ที่ชวนให้หึงที่สุดคือ ดูเหมือนเสี่ยวหย่าจะเป็นฝ่ายขยับเข้าไปหาเองด้วยซ้ำ?