......
“ขอเพียงให้ข้าใช้กระจกเงาแห่งห้วงลึก ข้าก็จะพานางผ่านขั้นฝันร้าย”
หลีเหยากล่าวซ้ำอีกครั้ง
“ไม่ได้!”
ได้ยินดังนั้น อาอู๋ก็รีบเอ่ยห้าม
“คุณชายหลี มิใช่ข้าไม่เชื่อท่าน ท่านเดียวดายผ่านขั้นฝันร้ายได้ก็พิสูจน์ฝีมือของท่านแล้ว”
“แต่! การจัดทีมจะเพิ่มความยากของดันเจี้ยน เต็มทีมห้าคนเพิ่มหนึ่งเท่า สองคนเพิ่มหนึ่งส่วนสี่”
“ข้ารู้” หลีเหยาตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ใช่แค่หนึ่งส่วนสี่หรือไร เราไม่ได้มีกันสองคนหรือ?”
พูดตามตรง หนึ่งส่วนสี่ที่เพิ่มขึ้น หลีเหยาไม่เห็นค่ามันเลยแม้แต่น้อย
คุณสมบัติของเขาในตอนนี้เทียบกับตอนเดียวดายแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับดิน
ไม่ต้องพูดถึงการพาฉินเยว่คนเดียว ต่อให้พาสี่คนเขาก็มั่นใจ
“ข้าเชื่อมั่นในฝีมือคุณชายหลี...”
อาอู๋หยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองฉินเยว่
“น่าเสียดายนัก คุณหนูของข้า เกรงว่าคงไม่ถึงหนึ่งส่วนสี่ของความยากด้วยซ้ำ หากเข้าดันเจี้ยนขั้นฝันร้าย คงเป็นเพียงภาระของคุณชายหลี...”
“ดีมาก!” ฉินเยว่ฟังแล้วโกรธจนพูดไม่ออก
กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ก็พบว่าสิ่งที่อาอู๋พูดดูเหมือนจะจริง
นางเพิ่งเลเวลแปด ต่อให้เป็นอาชีพผู้ต่อสู้ระดับเอ ก็ไม่อาจใช้พลังอะไรได้มากนัก
คิดได้ดังนั้น ฉินเยว่ก็หันมามองหลีเหยาด้วยแววตาน่าสงสาร กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่พานางเข้าดันเจี้ยน
“หลีเหยา ข้าพาได้ง่ายมาก”
“ขั้นปรมาจารย์ก็ไม่ว่ากัน...”
“ขั้นปรมาจารย์ไม่ได้ เสียเวลาเปล่า”
หากไม่ใช่เพราะขั้นนรกมีข้อจำกัดระดับ 20 หลีเหยาอยากจะไปฝึกที่ขั้นนรกด้วยซ้ำ