......
หลีเหยาเงยหน้าขึ้น มองไปยังต้นเสียง
เบื้องหลังหยานซิงหง ทะเลเพลิงอันไร้ขอบเขตกำลังเผาไหม้ พลังมหาศาลปกคลุมทั่วทุกสารทิศ
หากมิใช่เพราะสองเฒ่าที่อยู่ด้านข้าง เขาคงพุ่งเข้าไปสังหารหลีเหยาเสีย ณ ที่นั้นแล้ว
หลีเหยามองหยานซิงหงอย่างสงบนิ่ง สงบเสียจนราวกับว่าหยานเกาเจี๋ยมิได้ตายด้วยฝีมือเขาเลย
ไร้ถ้อยคำใด
เพียงผงกศีรษะขอบคุณสองเฒ่าที่คอยสกัดกั้นหยานซิงหงไว้
แล้วจากนั้น ก็จากไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย
ผู้คนจ้องมองเงาร่างของหลีเหยา และหยานซิงหงที่กำลังเดือดดาลอยู่ด้านข้าง ต่างไม่กล้าหายใจเข้าออกแรง
ฉินเสวี่ยโหวจ้องไปยังดาบยาวในมือตนเอง สีหน้าแน่นหนัก
ตัวเลขความเสียหายสองเส้นที่สะเทือนใจยิ่งนัก
ดาบของตน... จะมีชัยชนะจริงหรือ?
ในฐานะผู้เปลี่ยนอาชีพก่อนกาล ต้องเผชิญหน้าอาชีพผู้ต่อสู้ธรรมดา นับเป็นการโจมตีที่ฟาดฟันลงมาจากเบื้องบนเสียอีก...
แต่ภาพที่หลีเหยาทะลวงคิ้วของหยานเกาเจี๋ยกลับตราตรึงอยู่ในห้วงความคิดเขาตลอดมา
ดั่งภูเขาสูงตระหง่าน ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่ผุดขึ้นมาเอง ทำให้เขาไม่อาจระดมกำลังใจที่จะปีนข้ามมันได้เลย
ส่วนจางหยูเฉิง ผู้เป็น 'ยอดกระบี่น้อย' แห่งอาณาจักรมังกร กลับพบเงื่อนงำบางอย่างจากการต่อสู้ของหลีเหยาเมื่อครู่
ด้วยสัมผัสของเขา แทบจะมั่นใจได้เลยว่า หลังจากหลีเหยาเปิดใช้[โซ่ตรวน]แล้ว นอกจากพลังที่เป็นคุณสมบัติหลักแล้ว คุณสมบัติอื่น ๆ ล้วนอยู่ในขอบเขตปกติเท่านั้น
หากเพียงเท่านี้ ก็แค่ต้องระวังวิชาล่องหนนั้น ด้วยความเร็วของเขา ก็มีหวังรับมือหลีเหยาได้