...
“นี่...นี่คือสัตว์อัญเชิญของเสี่ยวเหยา?”
กัวหนิงกับหลี่หยางเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหลีเหยาเปิดเผยพลังที่แท้จริง
แต่นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วกระมัง?
ถึงกับเป็นตระกูลมังกรในตำนาน?
พวกเขาบุกดันเจี้ยนมาทั้งชีวิต ไม่เคยแม้แต่จะได้เห็นมังกรปีศาจเลยด้วยซ้ำ
ครั้งแรกที่ได้เห็นตระกูลมังกรในตำนาน กลับเป็นสัตว์อัญเชิญของลูกชายตัวเอง?
ทั้งสองคนรู้สึกมึนหัวตาลาย ต่อให้ตอนที่รู้ว่าหลีเหยาปลุกพรสวรรค์ ก็ไม่เคยตกตะลึงถึงเพียงนี้มาก่อน!
ฉินเยว่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลีเหยามีสัตว์อัญเชิญตระกูลมังกรตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่นางไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
หากบนโลกนี้มีตระกูลมังกรจริง ๆ คนที่ทำสัญญากับมังกรนั้น จะต้องเป็นหลีเหยาแน่นอน!
ฮึ่ม!
คิดจะกลับคำแล้วยังไง?
สุดท้ายก็ไม่ใช่ถูกจัดการจนยอมจำนนอย่างราบคาบหรือไง!
ใบหน้าน้อย ๆ ของฉินเยว่ตื่นเต้นนัก ราวกับคนที่อัญเชิญมังกรยักษ์คือตัวนางเอง
ระหว่างคนกับคน อารมณ์มักจะตรงกันข้ามกัน
เฉา ปั๋วเหวินถูกสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเพียงนี้จับไว้ ตอนแรกก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าก็ซีดเผือดลงทันที
ในทันใดนั้นก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว พยายามจะดิ้นหลุดจากกรงเล็บของอีกฝ่าย
แต่ทว่า
เขาคือซัมม่อนเนอร์ คุณสมบัติพลังเพียงเท่านั้น ต่อหน้ามังกรยักษ์ตนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก กลับยิ่งทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าถูกยั่วยุ
“พรวด!”
มังกรดำปีกมืดพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา
กรงเล็บออกแรงเล็กน้อย เสียงดังกรุบกราบเหมือนคั่วถั่วก็ดังขึ้นจากร่างของเฉา ปั๋วเหวิน
[-10423]
กระดูกในตัวเฉา ปั๋วเหวินไม่รู้ว่าหักไปกี่ท่อน
เพราะกระดูกแตก อวัยวะภายในก็เลือดออกหนัก
พลังชีวิตของเขาตกไปอยู่ที่ก้นเหวในพริบตาเดียว
ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ในเวลานี้ เฉา ปั๋วเหวินแม้แต่จะพูดสักคำก็ยังทำไม่ได้!