......
คำพูดนี้เอ่ยออกไป รอบกายพลันเงียบสงัดลงทันที
ทุกคนคาดไม่ถึงว่า รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายมาจากตระกูลหยาน หลีเหยากลับยังกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา
ใบหน้าของชายหนุ่มแห่งตระกูลหยานพลันเขียวคล้ำไปทั้งหน้า
ตระกูลหยานกับ...สุนัข ห้ามเข้างาน?
“บึ้ม!”
ชั่วพริบตา กลิ่นอายความร้อนอันเกรี้ยวกราดสายหนึ่งเกาะติดอยู่ที่ปลายหมัด
“พี่เทียน นี่คือดาวเน็ตนะ!”
คนตระกูลหยานที่อยู่ข้างกายรีบรั้งเขาเอาไว้
ได้ยินดังนั้น หยานหลิงเทียนจึงกลั้นความโกรธในใจไว้ แล้วดับเปลวเพลิงลง จ้องมองหลีเหยาอย่างไม่วางตา
“เจ้าโชคดีนัก”
“อาจเป็นเช่นนั้นก็ได้” หลีเหยาตอบอย่างไม่ใส่ใจ
มองดูทั้งสองที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ ชายหนุ่มที่เพิ่งรั้งหยานหลิงเทียนไว้เมื่อครู่เดินมาข้างหน้าหลีเหยา แล้วเอ่ยขึ้นว่า
“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าคือใคร เจ้าก็ได้ยินแล้ว เราเป็นคนของตระกูลหยาน”
“หากเจ้าจะเอาบัตรเข้างานนั้น ก็รีบจัดการให้เราเดี๋ยวนี้ แต่ถึงอย่างไร เจ้าอย่าได้มารังเกียจเดี๋ยวภายหลังก็แล้วกัน”
ชายหนุ่มสีหน้าเย่อหยิ่ง มองหลีเหยาราวกับคนอากาศธาตุ
ขณะนั้นเอง ฉินเยว่ก็วิ่งน้อย ๆ ถือป้ายหนึ่งเข้ามา