“ไปหาเสื้อผ้าผู้หญิงมาสักชุด”
เซี่ยเย่อุ้มเสิ่นชิงเซี่ยเดินจากไป
พอเห็นเขาเดินไปทางบันไดด้านใน โจวฉีชวนก็ถึงกับยืนอึ้ง
บันไดนั้นขึ้นไปชั้นบน เป็นที่พักของเซี่ยเย่ ซึ่งไม่เคยอนุญาตให้ผู้หญิงขึ้นไปเลยสักครั้ง แต่คราวนี้กลับเป็นฝ่ายอุ้มผู้หญิงขึ้นไปเอง
โจวฉีชวนเกาหัว “ฝนตกเป็นสีแดงจากฟ้าหรือไงเนี่ย?”
เสิ่นชิงเซี่ยเพิ่งเข้าใจว่าความหมายของเขาคือให้เธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงรู้สึกกระดากใจอยู่บ้างที่เข้าใจผิดไปเอง
ถึงอย่างไรเธอก็แกล้งทำเป็นไม่สบายจนเขาต้องอุ้ม แถมยังต้องเดินขึ้นบันไดอีก
รู้สึกเกรงใจไม่น้อย เสิ่นชิงเซี่ยจึงเอ่ยขึ้นว่า “วางฉันลงเถอะ ฉันเดินเองได้”
เซี่ยเย่หัวเราะหยันเบา ๆ “จับแน่นขนาดนี้ แน่ใจนะว่าอยากให้วาง?”
เสิ่นชิงเซี่ยก้มมองมือทั้งสองข้างที่กำเสื้อยืดสีดำของชายหนุ่มไว้แน่น “……”
ก็เพราะเมื่อครู่คิดว่าเขาจะอุ้มเธอออกไปโยนทิ้งนี่นา
เสิ่นชิงเซี่ยยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เซี่ยเย่ก็สาวเท้าไม่กี่ก้าวอุ้มเธอขึ้นไปถึงชั้นบน ถีบประตูบานหนึ่งเปิดแล้ววางเธอลง
“ห้องน้ำอยู่ทางขวามือ เข้าไปอาบน้ำเอง ผ้าเช็ดตัวสะอาดอยู่ในตู้ข้างอ่างล้างหน้า เดี๋ยวเอาเสื้อผ้าไปวางไว้หน้าประตู”
น้ำเสียงของเขาไร้ความอบอุ่น พูดจบก็หันหลังเดินไปทางระเบียง
ลมทะเลพัดเส้นผมที่ย้อมไฮไลต์สีฟ้าอมเขียวของเขาพลิ้วไหว แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องจนเปล่งประกายงดงาม
ห้องไม่ใหญ่ แถมยังดูเก่า ไม่มีเฟอร์นิเจอร์สักชิ้นที่ดูดี มีเพียงเตียงปูเสื่อเย็นกับโซฟาเดี่ยวหนึ่งตัว
แต่ก็สะอาดดี
เครื่องทำน้ำอุ่นในห้องน้ำไม่ค่อยดีนัก เสิ่นชิงเซี่ยจึงได้อาบน้ำแบบเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น
ข้างประตูมีถุงใบหนึ่งวางอยู่ ข้างในเป็นเสื้อผ้า เดรสสายเดี่ยวสีเขียวมิ้นต์เนื้อบางสำหรับใส่ไปชายหาด
คนซื้อเสื้อผ้าใส่ใจไม่น้อย จัดชุดแผ่นปิดหน้าอกมาให้เธอด้วย ส่วนกางเกงชั้นในก็เป็นแบบใช้แล้วทิ้ง
เสิ่นชิงเซี่ยสวมเสื้อผ้า
ประตูห้องแง้มอยู่ เสิ่นชิงเซี่ยเพิ่งเดินเข้าใกล้ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันจากด้านนอก
โจวฉีชวนถามอย่างไม่เข้าใจ “อาเย่ อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย ต่อให้เป็นฉัน เย่าหยางกับหวยจิ่นสามคนเข้าไปในห้องนายก็ยังโดนนายด่า”
“ตอนนี้นายกลับให้ผู้หญิงเข้าไปอาบน้ำในห้อง นายคิดอะไรกับเธอหรือเปล่า?”
เสิ่นชิงเซี่ยชะงักฝีเท้าแผ่วเบา มองลอดช่องประตูไปเห็นคนที่อยู่บนระเบียง
ชายหนุ่มยืนพิงราวระเบียงอยู่ด้านข้าง มวนบุหรี่คาบอยู่ที่มุมปาก ใบหน้าคมคายเย็นชาได้รูปเมื่อถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นส่อง อัญมณีสีเงินเม็ดหนึ่งประดับอยู่บนติ่งหู มือซ้ายเล่นไฟแช็กไปมา รอยสักบนแขนยิ่งเสริมให้เขาดูเจ้าเล่ห์กรุ้มกริ่ม
เขาหล่อเหลาเหลือเกิน หากไม่ใช่ผิวสีแทนเหมือนข้าวสาลี ก็คงพูดได้ว่าเป็นเด็กหนุ่มที่หลุดออกมาจากหนังสือการ์ตูน
ขณะที่เสิ่นชิงเซี่ยกำลังชื่นชมความหล่อของเขา ชายหนุ่มก็พ่นคำตอบเสียงเย็นชาออกมาสองคำ “ไม่มี”
“เป็นไปได้ยังไง ไม่มีได้ไง คนสวยขนาดนั้น”
เซี่ยเย่พ่นควันบุหรี่ออกมา น้ำเสียงยังคงเย็นชา “ก็งั้น ๆ”
“ก็งั้น ๆ อะไรเล่า” โจวฉีชวนแย้ง “สวยเหมือนนางฟ้าขนาดนั้น อาเย่ นายเลือกมากเกินไปแล้วจริง ๆ”
“อีกอย่าง ถ้าก็งั้น ๆ นายจะผายปอดให้เธอทำไม?”
โจวฉีชวนไม่เชื่อหรอก
เซี่ยเย่หัวเราะเย็นชา “ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมา ร้านนี้ของฉันจะยังเปิดต่อได้ไหม?”
โจวฉีชวนคิดในใจว่า พูดเองเชื่อเองหรือเปล่า?
ก่อนหน้านี้มีวัยรุ่นเกเรตีกันในไจ้เย่ จนแขนขาหักกันไปหลายคน ยังไม่เห็นอาเย่กลัวว่าจะมีคนตายเลย
ไม่อยากให้คนอื่นพูดถึงเรื่องเธออยู่ตลอด เสิ่นชิงเซี่ยจึงเปิดประตูออกมา
เมื่อได้ยินเสียง โจวฉีชวนก็หันมามอง
แวบแรกก็ถึงกับตะลึงในความงาม
เหมือนนางฟ้าตัวน้อยเลย
“อาเย่ ไม่คิดเลยว่านายจะกะไซซ์ได้แม่นขนาดนี้” โจวฉีชวนพูดพลางเดินเข้าหาเสิ่นชิงเซี่ย
เสิ่นชิงเซี่ยชะงักไปเมื่อได้ยิน
ที่แท้เขาเป็นคนบอกไซซ์เอง เขารู้ขนาดเสื้อผ้าของเธอได้ยังไง?
แล้วแผ่นปิดหน้าอกก็เป็นเขาที่สั่งซื้อให้ด้วยหรือเปล่า?
ขณะที่เสิ่นชิงเซี่ยกำลังคิดคาดเดา สายตาคู่หนึ่งก็ไล้ผ่านตัวเธอ
โจวฉีชวนเดินมาหยุดตรงหน้าเสิ่นชิงเซี่ย มองผลงานการเลือกเสื้อผ้าของตัวเองอย่างพอใจ ก่อนแนะนำตัว “สวัสดี สาวน้อยนางฟ้า ฉันชื่อโจวฉีชวน”
เสิ่นชิงเซี่ยชะงักเล็กน้อย ก่อนจะบอกชื่อตัวเองอย่างสุภาพ “ฉันชื่อเสิ่นชิงเซี่ย”
โจวฉีชวนเหลือบมองเซี่ยเย่อย่างแนบเนียน แล้วถามต่อ “ทั้งสวยทั้งชื่อเพราะ เป็นชิงที่แปลว่าสีเขียว แล้วก็เซี่ยที่แปลว่าฤดูร้อนหรือเปล่า?”
เสิ่นชิงเซี่ยไม่ได้สนิทกับเขาขนาดนั้น เธอเงียบไปสองสามวินาทีจึงแก้ให้ “ชิงที่แปลว่าเบากับหนักน่ะ”
โจวฉีชวนพยักหน้า จากนั้นก็ผงกคางไปทางเซี่ยเย่ “เขาเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน ชื่อเซี่ยเย่ เป็นเจ้าของบาร์นี้”
ขนตายาวของเสิ่นชิงเซี่ยกะพริบเบา ๆ ไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็เผลอหลุดหัวเราะ “พรืด~”
“มีอะไรเหรอ?” โจวฉีชวนไม่เข้าใจว่าเธอขำอะไร
เสิ่นชิงเซี่ยมองร่างสูงโปร่งที่เดินเข้ามา เม้มปากกลั้นหัวเราะแล้วส่ายหน้า
คนชื่อ “ปิดกิจการ” มาเปิดร้าน ไม่มีใครรู้สึกแปลกบ้างหรือไง?
มิน่าล่ะ บาร์นี้ถึงได้งั้น ๆ
เสิ่นชิงเซี่ยค่อย ๆ ก้มหน้าลง
โจวฉีชวนไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ พอดีโทรศัพท์ดังขึ้น เขาจึงรับสายแนบหู
“รู้แล้ว”
โจวฉีชวนวางสาย แล้วพูดกับเซี่ยเย่ที่เดินมาถึงตรงหน้า “อาเย่ เมื่อกี้ฉันให้ตงจื่อถามโรงแรมบนเกาะแล้ว ทุกที่ต้องใช้บัตรประชาชนลงทะเบียนเข้าพัก”
รอยยิ้มตรงมุมปากของเสิ่นชิงเซี่ยค่อย ๆ จางหายไป
แล้วคืนนี้เธอจะนอนไหนล่ะ?
ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน เสียงหนึ่งก็ดังลงมาจากเหนือศีรษะ “ทำไมไม่หัวเราะแล้วล่ะ?”
เสิ่นชิงเซี่ย “……”
คนคนนี้ช่างแค้นจริง ๆ
“พี่เย่ อย่าทำเธอตกใจสิ” โจวฉีชวนเอ่ยขึ้น
เขารู้จักเพื่อนสนิทของตัวเองดี อีกฝ่ายเย็นชาเสียจนผู้ชายยังกลัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสาวน้อยบอบบางคนนี้
“ไม่งั้นฉันไปถามกวนกวนดู ว่าพอจะหาที่ให้นอนค้างสักคืนได้ไหม” โจวฉีชวนเสนอวิธีเดียวที่นึกออก
เซี่ยเย่เยาะเขาว่า “นายใจดีจังเลยนะ ทำไมไม่ยกห้องตัวเองให้เธอล่ะ?”
โจวฉีชวน “？？？”
ตกลงใครกันแน่ที่ใจดี?
เขาไม่ได้อุ้มเธอสักหน่อย
เขาก็ไม่ได้ให้เธอเข้าห้องตัวเองด้วย
เสิ่นชิงเซี่ยเม้มปาก ถามโจวฉีชวนว่า “แถวนี้มีร้านที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมงไหมคะ?”
โจวฉีชวนส่ายหน้า “เท่าที่ฉันรู้ ทั้งเกาะไม่มีร้านไหนเปิดตลอด 24 ชั่วโมง ร้านที่ปิดช้าที่สุดก็คือร้านเรา แต่ก็เปิดถึงแค่ตีสาม”
ตีสาม อีกไม่นานก็คงใกล้สว่างแล้ว
คืนนี้ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็อยู่ที่นี่ไปก่อน พอร้านปิดแล้วค่อยไปนั่งที่ชายหาดสักพัก
เสิ่นชิงเซี่ยเพิ่งคิดได้เช่นนั้น ก็ถูกสาดน้ำเย็นใส่ทันที “บาร์ห้ามผู้เยาว์เข้า”
“……” เสิ่นชิงเซี่ยตอบเขาอย่างจริงจัง “เดือนนี้ฉันอายุครบ 18 ปีแล้วค่ะ”
เธอกลับอยากให้ตัวเองยังเป็นผู้เยาว์มากกว่า แบบนั้นพวกเขาจะได้ไม่ทอดทิ้งเธอง่าย ๆ
เมื่อเห็นแววเศร้าจาง ๆ ในดวงตาของเธอ หัวใจของเซี่ยเย่ก็พลันกระตุกวูบอย่างแทบสังเกตไม่เห็น
“จริงเหรอ?” เซี่ยเย่พูดกับโจวฉีชวน “อาชวน เช็กบัตรประชาชนเธอหน่อย”
เสิ่นชิงเซี่ยกับโจวฉีชวน “……”
พูดจบเซี่ยเย่ก็เดินลงไปชั้นล่าง บันไดไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะฝีเท้า
“ไม่ต้องกังวลนะ อาเย่ก็เป็นแบบนี้แหละ สาวน้อยนางฟ้า ถ้าเธอบรรลุนิติภาวะจริง ๆ แต่ไม่มีบัตรประชาชนก็ไม่เป็นไร” โจวฉีชวนปลอบเสิ่นชิงเซี่ย
“ขอบคุณค่ะ”
เสิ่นชิงเซี่ยรู้สึกว่าโจวฉีชวนเป็นคนดีทีเดียว ไม่เหมือนคนที่ชื่อปิดกิจการคนนั้น ทั้งเย็นชาและวางท่า
“ไม่เป็นไร” โจวฉีชวนผายมือไปทางบันได “ลงไปข้างล่างกันเถอะ อีกครึ่งชั่วโมงการแสดงก็จะเริ่มแล้ว”
ตอนเดินไปถึงปากบันได เสิ่นชิงเซี่ยมองลงไปเห็นเซี่ยเย่กำลังก้าวลงบันได แม้แต่แผ่นหลังก็ยังแผ่บรรยากาศไม่อยากให้ใครเข้าใกล้
มือของเสิ่นชิงเซี่ยกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสังเกตเห็นถุงหิ้วในมือ เธอจึงหันไปถามโจวฉีชวน “คุณโจวคะ เสื้อผ้าราคาเท่าไรคะ? ฉันโอนให้คุณนะคะ”
มืออีกข้างปลดล็อกโทรศัพท์ ท่าทางเหมือนกำลังจะโอนเงินให้โจวฉีชวน
โจวฉีชวนปฏิเสธอย่างใจกว้าง “ไม่ต้องหรอก แค่เสื้อผ้าชุดเดียวเอง คืนนี้เธอช่วยชีวิตคนไว้ แถมยังช่วยบาร์ของเราด้วย มีค่ามากกว่าเสื้อผ้าชุดนี้ตั้งเยอะ”
“อีกอย่าง ฉันแก่กว่าเธอแค่ปีเดียว” โจวฉีชวนเว้นจังหวะก่อนพูดต่อ “เรียกชื่อฉันตรง ๆ ก็ได้”
เสิ่นชิงเซี่ยไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง “ขอบคุณค่ะ”
พอลงมาถึงชั้นหนึ่ง เซี่ยเย่กำลังพิงเคาน์เตอร์ต้อนรับคุยกับใครบางคน
โจวฉีชวนพูดกับเสิ่นชิงเซี่ย “ไปเถอะ ฉันจัดที่ดี ๆ ให้ดูการแสดง”
ทั้งสองเดินไปที่เคาน์เตอร์
โจวฉีชวนพูดกับคนด้านใน “ตงจื่อ ดูซิว่ามีที่นั่งแถวหน้าว่างไหม”
“ได้เลยพี่ชวน รอสักครู่นะ” ตงจื่อหันมาพูดกับโจวฉีชวน “ผมกำลังรายงานเรื่องในร้านให้พี่ใหญ่ฟังอยู่ครับ”
โจวฉีชวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามเสิ่นชิงเซี่ย “จะไปนั่งตรงนั้นก่อนดีไหม?”
เสิ่นชิงเซี่ยยังไม่ทันตอบ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็แทรกขึ้นมา “อาเย่”