เป็นเฉินซี
พลโทที่อายุน้อยที่สุดในกองทัพเร้นไกล
และก็เป็นทหารอสูรระดับแปดที่วันนั้นใช้พลังเพียงลำพังระเบิดยานรบของเย่หลานซานจนพินาศ
ที่แท้เขาก็เป็นสามีอสูรของเฉียวหรานด้วยเหมือนกัน
ฟ่านอวี่ยืนตัวตรงดั่งหอก เสียงเยียบเย็นหนักแน่น "ข้าได้รับคำสั่งจากราชินี ให้ปกป้องเฉียวหรานสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ ผู้ใดอย่าได้เข้ามาก้าวก่าย"
เฉินซีส่งเสียงเหอะทีหนึ่ง ประชิดตัวเขาและลดเสียงต่ำ ถามประชดกลับ "ลูกสุดที่รักของฉัน ต้องให้คุณปกป้องงั้นหรือ"
ใช้พลังพิเศษส่งเสียงของเขาดังก้องเสียดแก้วหูของฟ่านอวี่ เกรงว่าพลตรีฟ่านอวี่คงมีเจตนาอื่นแอบแฝง
ฟ่านอวี่ทนรับแรงกดดันจากพลังพิเศษของเขา ยังคงยืนตัวตรงดั่งหอก มิได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย สายตาเย็นชาจับจ้องมองเฉินซี
"เฉินซี อย่าก่อกวน"
เฉียวหรานชี้นิ้วไปยังตำแหน่งข้างกาย "คุณมานั่งนี่"
เมื่อครู่นี้เธอเพิ่งจะปรับความเข้าใจกับฟ่านอวี่ได้
เฉินซีกลับมาปุ๊บ ก็ตั้งแง่กับฟ่านอวี่อีก
บรรดาสามีอสูรของเธอ ทำไมมองฟ่านอวี่แล้วขัดหูขัดตากันทุกคน!!
เฉินซีถามด้วยความดีใจประหลาดใจ "ผมนั่งข้าง ๆ ลูกรักได้ไหมครับ"
เฉียวหราน "ได้สิ คุณมานี่"
การปรากฏตัวของเฉินซีโอ้อวดเกินไป หลายต่อหลายคนกำลังมองไปยังพวกเขา
"ขอบคุณนะครับ ลูกรัก"
เฉินซีอุ้มช่อดอกไม้และเค้กเดินเข้าไปใกล้ เอียงตัวหันหน้าเข้าหาเฉียวหรานแล้วนั่งลง "ลูกรัก คุณช่างงดงามเหลือเกิน"
ในมือของเขาถือช่อดอกไม้ ในดวงตาสุกใสเปล่งประกายเจิดจ้าเมื่อมองมาที่เฉียวหราน เขาเอ่ยปากชมจากส่วนลึกในใจ "ลูกรัก คุณคือสตรีเพศเมียที่งดงามที่สุดเท่าที่ผมเคยพบเจอมา"
"ผมโชคดีเหลือเกินที่ได้เป็นสามีอสูรของคุณ"
เฉียวหราน ......
เฉียวหรานหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย กระแอมหนึ่งที "...... คุณทำตัวดี ๆ หน่อยสิ หลายคนมองอยู่"