ในที่สุดฉือเฟิง หลินเซียว หลินปาน และเฉิงเหย่ก็ถอนพิษสำเร็จ
พวกเขารีบร้อนวิ่งไปอยู่ข้างกายเฉียวหราน
“หรานหราน”
“เจ้านายสตรีเพศเมีย”
ในหัวของเฉียวหรานยังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดของเสี่ยวชี แต่พอได้เห็นเหล่าสามีอสูรรูปงามที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาก็เปล่งประกาย อารมณ์ดีขึ้นทันที
“มีอะไรเหรอ”
“หรานหราน”
ฉือเฟิงยื่นมือมาให้เธอ
เฉียวหรานยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ แต่พอสบตากับดวงตาลุ่มลึกของอีกฝ่าย หัวใจก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที
เธอหัวเราะแห้ง ๆ สองที แล้วชักมือกลับ
ในสายตาของสามีอสูรคนอื่น ๆ นั้น เฉียวหรานปฏิเสธฉือเฟิง
ฉือเฟิงเองก็คิดเช่นนั้น
ในใจจึงรู้สึกทั้งเศร้าและเย็นชา
อวี้ไป๋คุกเข่าอยู่ตรงหน้าของเฉียวหราน “หรานหราน เมื่อกี้เธอใช้พลังพิเศษไปเยอะมากนะ ฉันจะช่วยบรรเทาและรักษาให้”
เฉิงเหย่เดินอ้อมไปอยู่ข้างหลังเฉียวหราน “หรานหราน ถ้าเธอนั่งไม่สบายก็ซบไหล่ฉันได้นะ”
หลินเซียวและหลินปานแทรกตัวเข้ามาอยู่สองข้างของเฉียวหราน คอยประคองร่างเล็กของเจ้านายสตรีเพศเมีย
ฉือเฟิงถูกกันออกมาอยู่นอกวง
เขาหลุบตาลง เอ่ยเสียงแหบพร่า “พวกคุณดูแลหรานหรานให้ดีนะ ผมจะไปตามหาหลิงเทียน”
พูดจบเขาก็สะพายกระเป๋าสะพายหลังลายพราง แล้วหายวับไปราวกับสายลม
เฉียวหรานเพิ่งจะตั้งสติได้
ตอนที่เธออยากจะเรียกเขาไว้ ฉือเฟิงก็หายตัวไปแล้ว
“เขา… เขาจะเจอกับอันตรายไหมนะ”
หลินเซียวพูด “เจ้านายสตรีเพศเมียไม่ต้องเป็นห่วงนะขอรับ เขาก็เป็นคนอสูรระดับห้าเหมือนกัน”
หลินปานพูด “ถ้าตายที่นี่ ก็แปลว่าเขาดังถังแตก”
เฉียวหราน: ……
หลินเซียวพูด “เจ้านายสตรีเพศเมีย พลังพิเศษของท่านยังไม่เสถียร”
หลินปานพูด “โปรดใช้พวกเราเพื่อทำให้พลังพิเศษมั่นคงด้วยเถิด”
เฉียวหราน: ……