ที่แท้เฉียวหรานไม่ได้ชอบเขามาตั้งนานแล้ว
หัวใจของฟ่านอวี่ว่างโหวงไปชั่วขณะ
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเหยียดเย็นออกไปว่า “ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องมาสร้างปัญหาให้ฉันอีก”
เขาหมุนตัวเดินจากไป
“ท่านผู้ช่วยทูต”
เย่หมิงกล่าวขึ้น “ท่านผู้ช่วยทูต เธอไม่ใช่สตรีเพศเมียใจร้ายอย่างที่ว่ากันในเน็ตสตาร์ เธอเป็นคนดี เป็นคนดีกับเหล่าสามีอสูรของเธอทุกคน ขอท่านผู้ช่วยทูตอย่าได้ใช้สายตาแบบเดิมมองเธออีกเลย”
ฟ่านอวี่หันกลับมามอง แววตาเย็นยะเยือก “เธอจะเป็นสตรีเพศเมียแบบไหนมันเกี่ยวอะไรกับฉัน แกมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องให้ฉันเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเธอ”
เย่หมิง “…ขอโทษด้วย ผมไม่มีสิทธิ์…”
“ท่านพลตรีฟ่านอวี่”
เฉียวหรานโบกมือตะโกนมาจากด้านล่าง “พวกเราเริ่มตักปุ๋ยอินทรีย์ได้หรือยัง”
ฟ่านอวี่ที่กำลังก้าวขึ้นยานบินชะงักเท้าค้างไป แล้วหันกลับมาตอบว่า “ตามสบาย”
เขาเดินเข้าไปในยานบิน หาที่นั่งริมหน้าต่าง แล้วออกคำสั่งให้ทหารอสูรตัวอื่น ๆ กลับไปยังเขตล่าสัตว์อสูรระดับเจ็ด
เหลือไว้เพียงทหารอสูรนักขับเครื่องบินขนส่งขนาดใหญ่พิเศษไม่กี่นายที่รอคำสั่งอยู่
ที่แท้เฉียวหรานไม่ได้ชอบเขาแล้ว…
ฟ่านอวี่มองออกไปนอกหน้าต่าง เหล่าอสูรปีกพังผืดที่บินวนไปมาบนอากาศเป็นระยะเพื่ออึใส่ภูเขามูลสัตว์ และมองเฉียวหรานที่ยืนล้อมรอบภูเขามูลสัตว์ที่ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งด้วยใบหน้าเปี่ยมตื่นเต้น
เหมือนไม่ได้กำลังขุดภูเขามูลสัตว์ แต่ว่ากำลังขุดสมบัติล้ำค่า
เขาพ่นลมออกจากจมูกอย่างดูแคลน ผู้หญิงแบบนี้ ใครจะไปชอบ!!
ทหารอสูรลูกน้องเอ่ยถาม “ท่านผู้ช่วยทูต พวกเราแค่มองดูพวกเขาอยู่อย่างนี้หรือ”
ฟ่านอวี่ตอบ “หรือว่าพวกแกอยากจะลงไปขุดภูเขามูลสัตว์นั่นกับพวกเขา”