เนิ่นนานหลังจากนั้น
ฉือเฟิงคุกเข่าอยู่ข้างเตียง พยายามปรับลมหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้ผิวสีน้ำผึ้งระเรื่อแดงจาง ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นไหว “หรานหราน...”
“เสร็จหรือยัง...”
“เสร็จแล้วครับ”
เฉียวหรานลุกขึ้นนั่งด้วยความพึงพอใจ กอดหมีน้อยขนปุยไว้ในอ้อมแขน ไม่คิดจะรับผิดชอบแม้แต่น้อย “ช่วยฉันใส่เสื้อผ้าที”
“...ครับ”
ฉือเฟิงเห็นว่าเธอไม่ได้โกรธ เพียงแค่หาเรื่องแกล้งเขาเท่านั้น
ในใจเขาถอนหายใจอย่างโล่งอก คล้อยตามอย่างว่าง่ายและเอ็นดู หยิบเสื้อผ้าในกล่องมาช่วยเฉียวหรานใส่
ระหว่างนั้น เฉียวหรานยกคางของเขาขึ้นและให้รางวัลเขาอยู่ครู่หนึ่ง
หันกลับไปเห็นหมีน้อยที่เงียบเชียบ ก็ให้รางวัลมันไปด้วยเช่นกัน
ด้านนอก
เหล่าสามีอสูรกินอาหารเช้าที่เฉียวหรานหยิบออกมาจากพื้นที่มิติ แต่ละคนฮึกเหิมด้วยจิตใจมุ่งมั่น เต็มเปี่ยมไปด้วยความกระหายศึก
รอเพียงให้เฉียวหรานพูดว่าออกเดินทาง
ถงเยว่สัมผัสตำแหน่งของห่วงพลังพิเศษ แล้วพูดว่า “เฉียวหราน พวกเราออกจากหุบผาปลอดภัย แล้วมุ่งไปทางตะวันออกอีกประมาณหนึ่งกิโลเมตร ก็จะพบห่วงพลังพิเศษในรังของฝูงปีศาจระดับกลาง”
เฉียวหราน “ออกเดินทาง ก่อนที่คนอื่นจะพบ ไปเอามันมา”
“ออกเดินทางแล้ว!”
ถงเยว่นำทีม ครอบครัวของเฉียวหรานตามมาติด ๆ
ทีมความร่วมมือใหม่นี้ออกเดินทางพร้อมกัน โบยบินออกจากหุบผาปลอดภัย มุ่งหน้าสู่ทิศทางของห่วงพลังพิเศษ
เป็นจริงดั่งว่า
หลังจากออกจากหุบผาแล้วบินไปทางตะวันออกครู่หนึ่ง ก็พบรังของฝูงปีศาจระดับกลาง—ปีศาจนกมด—เข้าจริง ๆ
ปีศาจนกมดขยันมาก เพิ่งตื่นเช้าตรู่ก็ออกมาเป็นฝูงเพื่อหาอาหาร
ทันทีที่ก้าวออกจากรัง ก็เห็นคนอสูรจำนวนมหาศาลมาขวางอยู่หน้าประตูบ้านของพวกมัน