การแข่งขันเริ่มขึ้น
การต่อสู้ระหว่างผู้แข็งแกร่งระดับเจ็ดขั้นสูง สมกับที่เหนือชั้นกว่าสนามก่อนหน้านี้จริง ๆ
บนสนามเปลวเพลิงลุกโชน พลังพิเศษสั่นสะเทือน คลื่นพลังระเบิดออกมากระทั่งซัดถึงอัฒจันทร์
เฉินซีกางม่านพลังพิเศษระดับแปดขั้นกลางขึ้น ปกป้องเฉียวหรานและพวกไว้อย่างปลอดภัย
เฉียวหรานกอดหมีน้อย สีหน้าเคร่งเครียดจับจ้องสนาม
สุดท้าย
อวี้ซิวกดร่างอสูรที่คำรามของฉางเว่ยไว้แน่น
หน้าจอใหญ่แสดงผล
ผู้ชนะ: อวี้ซิว
ฉางเว่ยถูกคัดออก
รอบสอง
อวี้ซื่อ ปะทะ ผังเจ๋อ
สนามนี้ดุเดือดกว่าครั้งแรกอีก
สตรีเพศเมียบนอัฒจันทร์บางคนถึงกับผวา
ดีใจนักที่ไม่ผ่านเข้ารอบชิง ต้องไปสู้กับคนอสูรระดับเจ็ดขั้นสูงที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้
เหล่าคนอสูรเองก็ดูอยู่ด้วยใจหวาดหวั่นเช่นกัน
พวกเขาสัมผัสความรุนแรงของพลังพิเศษบนสนาม รู้ดีว่าหากเป็นตนที่เข้าไปสู้ ไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัส
สมแล้วที่สามีอสูรซึ่งเข้าถึงรอบชิงได้ล้วนมีฝีมือเป็นของแท้
สุดท้าย
อวี้ซื่อทั้งตัวอาบเลือดกดผังเจ๋อจนราบ
ผังเจ๋อหมอบลงกับพื้นคำรามอย่างไม่ยอมจำนน แผดเสียงราวกับว่าเมื่อพ่ายแพ้ก็สูญสิ้นทุกสิ่ง
สามีอสูรระดับเจ็ดขั้นสูงสองคนของเหวินเจี๋ย ถูกคัดออกติดต่อกัน
สามีอสูรของเย่หลานชนะ
นางกลับไม่ดีใจ
นางหันไปต่อว่าเหวินเจี๋ย: “สามีของเจ้ามันบ้าหรือเปล่า แข่งก็แข่งสิ เอาชีวิตเข้าแลกถึงเพียงนั้น! รีบไปตายกันนักหรือไง!!”
เหวินเจี๋ยเหลือบตาขึ้นมามองนางแวบหนึ่ง แล้วนิ่งเงียบ
โลกนี้ไม่ยุติธรรมจริง ๆ
คนอสูรธรรมดาต้องบากบั่นสุดชีวิต ก็ยังสู้คนอสูรพรสวรรค์ไม่ได้
“ทำเป็นเฉย! บ้ากันหมดแหละ!”
เย่หลานด่าเหวินเจี๋ยอีกประโยค แล้วหันไปสั่งสามีอสูรของตน: “รีบไปรับอวี้ซิวกับอวี้ซื่อกลับมา รักษาบาดแผลให้พวกเขาด้วย”