มูลนกร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ดูท่าจะตกลงใส่หัวพวกเขา
ฉือเฟิงปล่อยพายุหมุน อวี้ไป๋ปล่อยม่านน้ำกัน เฉิงเหย่ยกกำแพงดินขึ้น กวาดมูลนกที่กำลังจะตกลงใส่ตัวพวกเขาเหวี่ยงไปไกล ๆ
ทั้งสามคนรอดพ้นจากการโจมตีด้วยอึของฝูงอสูรปีกพังผืดมาได้ในที่สุด
จากนั้นทั้งสามก็จ้องเขม็งไปที่เย่หมิงด้วยสายตาขุ่นเคือง
เย่หมิง: "...ผมก็ไม่รู้ว่าพวกมันจะ... เอ่อ ปล่อยของกันตอนนี้"
เฉียวหรานถูกโล่น้ำแข็งเหนือหัวดึงดูดความสนใจ: "เย่หมิง! นี่คือพลังพิเศษของคุณเหรอคะ? เจ๋งสุด ๆ ไปเลย!"
โล่น้ำแข็งไม่ใช่แค่แผ่นน้ำแข็งหนา ๆ แต่เป็นโล่ที่มีลวดลายเกล็ดน้ำแข็งเหมือนเกล็ดหิมะ ส่องแสงระยิบระยับราวกับคริสตัล งดงามและหรูหรา
เย่หมิงแปลงโล่น้ำแข็งเป็นร่มน้ำแข็งคันหนึ่ง: "อากาศที่นี่ร้อน ให้ผมกางร่มบังแดดให้นะครับ"
ร่มน้ำแข็งก็งดงามและชวนฝันเหมือนโล่น้ำแข็ง แถมยังเบากว่ามาก ตัวร่มมีเพียงชั้นบาง ๆ ประดับด้วยลวดลายเกล็ดน้ำแข็ง
เฉียวหรานจับด้ามร่มคริสตัล กลับไม่เย็นจนจับมือ เย็นสบายอย่างน่าประหลาด หลังจากกางร่มน้ำแข็งใสคันนี้ขึ้น ก็เหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในห้องแอร์ทันที สบายจนหยุดไม่ได้
"ร่มน้ำแข็งสวยจังเลยนะคะ เย่หมิง พลังพิเศษของคุณสุดยอดมาก!"
สายตาสามคู่ของฉือเฟิง อวี้ไป๋ และเฉิงเหย่ แทบจะทะลุร่างเย่หมิงไปแล้ว
แต่จะทำอะไรได้ล่ะ! ในฤดูร้อน เป็นฤดูที่คนอสูรพลังพิเศษน้ำแข็งได้รับความโปรดปรานที่สุด
ฉือเฟิงเปลี่ยนความโกรธแค้นเป็นพลัง ปล่อยใบมีดวายุหลายดอกขึ้นสู่ท้องฟ้า ฝูงอสูรปีกพังผืดที่บินวนร้อง 'ก้าจ' บนฟ้าส่งเสียงร้องโหยหวนหลายครั้ง ตกลงมาห้าตัวตุ้บ ๆ