อวี้ไป๋หล่นจากปากของปีศาจงูคุน ร่างที่หมดสติกลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ
ฉือเฟิงคลานตะกายเข้าไป แล้วใช้ร่างกายของตนกำบังอวี้ไป๋
คลื่นพลังพิเศษที่เฉิงเหย่ระเบิดออกมาชั่วขณะค่อยๆ จางหายไป เสาแหลมดินที่พุ่งเสียดฟ้าหายวับไปในชั่วพริบตา
ปีศาจงูคุนกว่าสิบตัวร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง ‘ตุ้บ’ ‘ตุ้บ’ ต่อเนื่อง ร่างขนาดมหึมาพังพื้นดินเป็นหลุมยักษ์หลายหลุม
พวกมันยิ่งส่งเสียงขู่คำรามอย่างบ้าคลั่ง พุ่งเข้าใส่เหล่าคนอสูรอย่างไร้ความปราณี
ฉือเฟิงรีบยกอวี้ไป๋ขึ้นพาดบ่า หลบการโจมตีตรงหน้าจากปีศาจงูคุนตัวหนึ่ง
แต่แล้ว ด้านหลังก็มีปีศาจงูคุนอีกสองตัวพุ่งเข้าใส่ แรงกระแทกมหาศาลเกือบทำให้เขาและอวี้ไป๋กระเด็น
ฉือเฟิงเร่งสร้างโล่ลมแล้วหันหลังกลับไป
ปีศาจงูคุนสองตัวนั้นราวกับขาดสติ พุ่งทะลวงโล่ลมของเขาพังทลาย อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวอาบพิษร้าย หมายจะกลืนกินทั้งคู่ตรงหน้า
ไม่ดีแล้ว!
จิตใจของฉือเฟิงทรุดวูบลง หลบไม่พ้นแล้ว!
ขณะที่เขาคิดว่าตัวเองกำลังจะถูกงูคุนหมั่งกลืนกิน เสียงคำรามของคนอสูรหมีสีน้ำตาลก็ดังขึ้นอีกครั้ง
งูคุนหมั่งตัวมหึมาตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ราวกับก้อนหินที่แฝงไปด้วยพลังพิเศษ กระแทกปีศาจงูคุนสองตัวที่กำลังจะกลืนกินเขาและอวี้ไป๋อย่างแรงจนกระเด็นออกไป
ฉือเฟิงมองไปด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง
ความรุนแรงของพลังพิเศษของเฉิงเหย่เหนือเกินกว่าระดับเจ็ดขั้นสูงไปไกลแล้ว!
เพียงแต่…
ดวงตาของเฉิงเหย่แดงก่ำ มือเปล่าจับงูคุนหมั่งที่ตัวใหญ่กว่าร่างอสูรของเขาเอง แล้วฉีกกระชากอย่างบ้าคลั่ง
ร่างกายที่ราวกับสวมเกราะของงูคุนหมั่ง กลับถูกมือเปล่าของเขาฉีกออกเป็นสองเสี่ยง