อวี้ไป๋ยกกระเป๋าที่เต็มไปด้วยแก่นแก้วขึ้นเหนือศีรษะ ส่งให้เฉียวหรานซึ่งนั่งอยู่บนบ่าของหมีสีน้ำตาล
“หรานหราน ให้เธอ”
เย่หมิงประคองแก่นแก้วนับสิบเม็ดด้วยสองมือ “แล้วก็นี่ด้วย ให้เธอเหมือนกัน”
เฉียวหรานเก็บแก่นแก้วทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่มิติ แล้วเก็บเต็นท์ตามไปด้วย
ถามทุกคนว่า
“ทุกคน มีใครบาดเจ็บไหม”
ฉือเฟิงและคนอื่นๆ ตอบพร้อมกัน “ไม่มี!”
“ดีมาก ที่นี่อยู่ต่อไม่ได้แล้ว เราไปหาที่ที่สะอาดกว่านี้ตั้งแคมป์กัน”
“ดี”
“ดี”
“ได้สิหรานหราน”
“ใช่”
“เดี๋ยวก่อน”
เย่เย่ารีบเดินมาทางเฉียวหราน
ยังไม่ทันเข้าใกล้ ช่านช่านก็แกว่งหน้าสีแดงเลือดเป็นกระพือ ส่งเสียง ‘พรู้ด’ ออกมา
ขย้อนอะไรใหญ่ออกมาใส่เขา
อวิ๋นลู่ที่ตัวเปียกชุ่มไปด้วยเมือกสีเขียวถูกขย้อนออกมา
เสือดำรีบเอาตัวเข้ารับไว้
ขนที่เคยเงาวับของเขา ตอนนี้เปรอะไปด้วยเมือกสีเขียวเหนียวเหนอะหนะส่งกลิ่นเหม็น
เขามองอวิ๋นลู่ที่ยังไม่ได้สติด้วยสีหน้ารังเกียจ
ช่านช่านรังเกียจยิ่งกว่าเขาอีก
หลังจากขย้อนออกมาแล้ว ก็ส่งเสียง ‘อ้วก อ้วก อ้วก’ ใส่เขา
แล้วก็หันไปมองเฉียวหรานด้วยสายตาน่าสงสาร
ขอให้ปลอบใจหน่อย!!
เย่เย่า “……ขอบใจมาก”
เฉียวหรานเก็บช่านช่าน “เธอก็เป็นเจ้านายสตรีเพศเมียของเขานี่ ชีวิตเธอน่าจะมีค่ามากกว่านะ”
เย่เย่า “พอเราออกไปจากที่นี่ได้ ฉันจะให้ดาวเธอ”
เฉียวหรานไม่สนใจ
“พวกเราไปกันเถอะ!”
บนพื้นเต็มไปด้วยซากของตะขาบ
ฉือเฟิงและคนอื่นๆ ไม่มีทางยอมให้เฉียวหรานเดินบนพื้นที่สกปรกขนาดนี้หรอก