เฉียวหรานตกตะลึงไปหมดแล้ว "พวกคุณทำอะไรกันน่ะ!"
หลินเซียวกับหลินปานเงยหน้าขึ้นมา ปากเลอะครีมช็อกโกแลตดำ "เจ้านายสตรีเพศเมียไม่ได้จะลงโทษพวกเราหรือครับ"
ต่อให้ลงโทษก็ไม่ใช่แบบนี้!
เฉียวหรานอยากจะผ่าสมองพวกเขาดูเสียเหลือเกินว่าข้างในมันใส่อะไรไว้
ตระกูลหลินเลี้ยงลูกกันมายังไงนะ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแบบนั้น หรือเรื่องแบบนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักอายกันเลย
"นั่นฉันทำตกโดยไม่ตั้งใจต่างหาก มันสกปรกแล้ว อย่ากินเลย"
เฉียวหรานหยิบออกมาจากพื้นที่มิติอีกสามชิ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด เก็บไว้ให้ตัวเองหนึ่งชิ้น อีกสองชิ้นส่งให้พวกเขา
"พวกคุณกินอันนี้"
พูดพลางเธอก็ถือมูสเค้กช็อกโกแลตดำ กินไปก่อนแล้ว
หลินเซียวกับหลินปานนึกว่ามันคือยาพิษ
พอเห็นเฉียวหรานส่งเข้าปาก ก็รีบลุกขึ้นยืนเพื่อห้าม
ร่างสูงใหญ่กำยำทั้งสองกระโจนเข้ามา
เฉียวหรานหดตัวหลบตามสัญชาตญาณ ปากยังมีเค้กอยู่ พูดอู้อี้ "พวกคุณจะทำอะไรน่ะ"
หลินเซียวกับหลินปานชะงักค้าง
พวกเขามองเค้กในมือ เพิ่งจะลิ้มรสของ 'ยาพิษ' ที่เมื่อครู่เลียกินอยู่บนพื้นได้
ความหวานหอมเข้มข้นละมุนละลายกระจายบนต่อมรับรส หวานลึกไปถึงหัวใจ
ไหนเลยจะมีพิษที่หอมหวานอย่างนี้
"เจ้านายสตรีเพศเมีย..."
ดวงตาสีทองของหลินเซียวยิ่งดำลึกขึ้นอีก นั่งลงบนขอบเตียงแล้วโน้มตัวเข้ามา
"พวกคุณอย่าเข้ามา"
เฉียวหรานตกใจแทบกระโดด
เธอคนนี้อ่อนหัด!
เล่นต่อไปไม่ไหวแล้ว!!
แล้วก็เดาไม่ออกด้วยว่าตอนนั้นเป็นของใคร
"ฉะ ฉัน ฉันบอกให้ลุกแล้วหรือยัง! ไป ไปคุกเข่าให้ฉันเดี๋ยวนี้!"
เธอออกคำสั่งข่มขวัญเสียงดังฟังชัด แต่เส้นเสียงสั่นพร่า เธอรับมือปีศาจเสน่ห์สองตัวนี้ไม่ไหวจริง ๆ