เฉียวหรานตื่นขึ้นมา เย่หมิงนอนอยู่ข้าง ๆ เธอ
เหล่าสามีอสูรที่ไปมีเรื่องเมื่อคืนถูกเธอไล่ออกไปหมดแล้ว
เหลือไว้แต่เย่หมิงที่เข้าใจอะไรง่ายที่สุด
เย่หมิงคุกเข่าตัวตรงขึ้นมาจากข้างกายเธอ “เจ้านายสตรีเพศเมีย ท่านจะตื่นหรือยังครับ”
“อืม วันนี้มีหลายอย่างต้องทำ ทั้งยังต้องไปที่ฟาร์มเก็บผักด้วย”
“ครับ”
เย่หมิงรีบช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมรองเท้า อยู่เป็นเพื่อนตอนเธอล้างหน้าแปรงฟัน ยื่นผ้าขนหนูให้ บีบยาสีฟัน
เชื่องและน่ารักมาก ไม่มีท่าทีจะมาเคล้าคลอขอให้เธอคลอเคลียเลยสักนิด
เฉียวหรานทนไม่ไหว จูบเขาอยู่ครู่หนึ่งถึงได้เดินออกจากห้องนอน
ผลักประตูออกมา ก็เห็นหลิงเทียนยืนอยู่ตรงหน้าประตู
หนุ่มหล่อหน้าคมคนนี้ พอเห็นเธอ ในแววตาก็เต็มไปด้วยความน้อยใจ “หรานหราน...”
แม้แต่น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความน้อยใจ
เฉียวหราน: ???
“นายไม่นอนเลย! ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งคืนหนึ่ง!!”
หลิงเทียน: “...นอนแล้วครับ รอให้คุณตื่นน่ะ หรานหราน ผมสำนึกผิดแล้ว ต่อไปจะไม่ปล่อยไฟฟ้าใส่ใครตามอำเภอใจแล้ว”
ต่อไปเขาจะปล่อยไฟฟ้าลับหลังหรานหราน
“สำนึกผิดแล้วก็ดี”
เฉียวหรานไม่รู้หรอกว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่ มองดูท่าทางของเขาแล้วก็ใจอ่อนขึ้นมา “กว่าจะกลับมาถึงบ้านได้สักทีก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องพักผ่อนให้เต็มที่ ทานข้าวดี ๆ นะ”
“รู้แล้วครับ หรานหราน คุณยังโกรธผมอยู่ไหม”
เฉียวหราน: “แล้วแต่วันนี้นายจะทำตัวยังไง ไปได้แล้ว วันนี้ไปทำงานกับพวกเราด้วย”
“ครับ”