เฉียวหรานครุ่นคิดสักพัก จึงกล่าวว่า "งั้นก็แบ่งตามระดับพลังพิเศษแล้วกัน"
"เฉิงเหย่ อวี้ไป๋ตอนนี้ยังอยู่ระดับสาม ถ้าดูดซับแก่นแก้วของสัตว์อสูรระดับสี่ขั้นสูงไป คงจะลำบากหน่อย แก่นแก้วระดับสี่ขั้นต่ำให้พวกเขาทั้งหมด"
แก่นแก้วระดับสี่ขั้นต่ำมีทั้งหมดสิบชิ้น
ทั้งสองคนแบ่งกันคนละห้าชิ้น
เฉิงเหย่และอวี้ไป๋มองไปที่เฉียวหรานด้วยความประหลาดใจ
ไม่คิดว่าเจ้านายสตรีจะแบ่งแก่นแก้วให้พวกเขา
แถมยังให้มากขนาดนี้!
หมีน้อยซึ้งใจจนแทบร้องไห้ วิ่งเข้าไปกอดขาของเฉียวหราน "หรานหราน... คุณดีกับผมจริง ๆ"
อวี้ไป๋ก็อยากเข้าไปใกล้ ๆ เหมือนหมีน้อย อยากสนิทสนมกับเฉียวหรานบ้าง
ฉือเฟิง หลิงเทียน หลินเซียว หลินปานจ้องมองหมีน้อยอย่างเย็นชา อยากถีบหมีน้อยที่กอดขาเฉียวหรานอยู่ออกไป
เมื่อครู่ข้างนอกยังเป็นหมีใหญ่กำยำดุดัน พอมาอยู่ต่อหน้าเจ้านายสตรี กลับกลายเป็นหมีน้อยน่ารักว่านอนสอนง่ายเพื่อยั่วยวนเจ้านายสตรี!!
ถึงพวกเขาเองก็อยากทำแบบนั้นบ้าง
เฉียวหรานลูบหัวหมีน้อยเบา ๆ แล้วแบ่งต่อ "หลิงเทียนตอนนี้อยู่ระดับสี่ขั้นต่ำ เอาแก่นแก้วขั้นกลางให้หลิงเทียนเถอะ"
แก่นแก้วขั้นกลางมีทั้งหมดหกชิ้น
หลิงเทียนรู้สึกดีใจอยู่ลึก ๆ
เพราะตอนนี้เขาได้แก่นแก้วมากที่สุด
หรานหรานยังคงลำเอียงให้เขามากกว่าหน่อย
เหลือแก่นแก้วระดับสี่ขั้นสูงอีกเก้าชิ้น
มูลค่าของแก่นแก้วขั้นสูงนั้นเป็นสิบเท่าของขั้นต่ำ แถมยังช่วยให้คนอสูรระดับสูงขึ้นถึงระดับห้าได้ด้วย
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ฉือเฟิง หลินเซียว หลินปานเลือกตัดหัวเฉพาะสัตว์อสูรขั้นสูง
แม้จะไม่พูดออกมา และเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจไม่ได้อะไรเลย
แต่เมื่อเห็นเฉียวหรานแบ่งแก่นแก้วให้หลิงเทียน อวี้ไป๋ และเฉิงเหย่อย่างใจกว้าง
พวกเขาก็แอบคาดหวังว่าเฉียวหรานจะแบ่งให้พวกเขาบ้าง ต่อให้แค่ชิ้นเดียวก็ยังดี