วันรุ่งขึ้น
เฉินซีก็ถึงเข้าใจในที่สุด ว่าทำไมฉือเฟิงกับคนอื่น ๆ ถึงได้สงสารเขาขนาดนั้น
ลูกรักของเขา ตั้งแต่เมื่อคืนเข้าห้องนอนไป หลับยันเกือบเที่ยง ยังไม่ยอมตื่นเลย!!
ฉือเฟิงพาเหล่าสามีอสูรไปที่สนามแข่งกันหมดแล้ว เขาเฝ้ารอให้ลูกรักตื่นอยู่ที่นี่
เจ้าเสือคู่สารเลว ต้องตั้งใจทำแน่ ๆ!!
เสือดาวนอนหมอบอยู่หน้าประตูห้องนอน โกรธจนหางแทบจะลุกเป็นไฟ
ลูกรักถึงได้เหนื่อยขนาดนี้
คืนนี้เป็นตาของเขา ตราอสูรคงส่งมอบให้ไม่ได้แน่
เขาเองก็ไม่อาจทำใจรังแกลูกรักอีก ขอแค่ได้หอมแก้มและกอดเธอก็พอ
อีกอย่าง สองตัวบ้านั่น!
รอให้ศึกชิงความเป็นใหญ่จบก่อน ค่อยจับมันซัดให้เลื่อนระดับไปเลย!!!
ในห้องนอนมีเสียงกรุบกริบดังแว่วออกมา
หูของเสือดาวตวัดตั้งขึ้นทันที พลางเงี่ยฟังอย่างระแวดระวัง
พอได้ยินเสียงหาวของเฉียวหราน เสือดาวก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับแปลงกายเป็นมนุษย์ร่างสูงโปร่งและกำยำได้สัดส่วน
เฉินซีเคาะประตูเบา ๆ แล้วถามเสียงต่ำว่า “ลูกรัก? ตื่นแล้วหรือครับ”
“……อืม”
เสียงขี้เกียจของเฉียวหรานดังลอดออกมา
“ลูกรัก ให้ผมเข้าไปดูแลคุณไหม”
เฉินซีถามแล้วรอสักครู่ เมื่อไม่ได้ยินเสียงปฏิเสธ ถึงผลักประตูเดินเข้าไป
“ลูกรัก”
เฉียวหรานนอนหนุนหมอนอยู่ เห็นว่าเป็นเขาก็ถามอย่างแปลกใจว่า “ทำไมเป็นคุณล่ะ เย่หมิงไปไหน”
เพราะสองวันมานี้ เย่หมิงเป็นคนดูแลให้เธอสวมชุดราตรีกับเครื่องประดับ
เฉินซีเดินไปข้างเตียง คุกเข่าลงกับพื้น “พวกเขาไปสนามแข่งกันหมดแล้วครับ เย่หมิงทิ้งกล่องชุดราตรีไว้ ให้ผมช่วยคุณใส่ชุด”
เฉียวหรานนอนตะแคงอยู่ ดวงตาที่เพิ่งตื่นขึ้นมางัวเงียเลือนราง ผิวขาวเนียนนุ่มบนใบหน้าระเรื่อด้วยไออุ่นของภวังค์นิทรา แม้กระทั่งลมหายใจยังหอมกรุ่น