กองทัพมีระเบียบวินัยเคร่งครัด ทหารอสูรทุกนายที่กระโดดลงจากยานบินต่างมีใบหน้าเย็นชา แววตาเด็ดเดี่ยว ยืนตรงสง่าปกป้องอยู่รอบบ้านของเฉียวหราน
หลินเซียวกับหลินปานก็เพียงใช้หางตาหาเฉียวหราน จากนั้นทั้งสองก็ไปยืนเฝ้าอยู่หน้าบ้านคนละฝั่ง พอดีขนาบข้างปีศาจยักษ์กิ้งก่า
ดูท่าทางพวกเขาน่าเชื่อถือกว่าปีศาจยักษ์กิ้งก่าเสียอีก
เฉียวหรานเดินผ่านด้วยรอยยิ้ม เอียงคอมองหลินเซียวแล้วก็มองหลินปาน
“โอ้ นี่พี่ทหารมาจากไหนกัน หล่อจังเลยนะคะ”
หลินเซียวกับหลินปานยืนอยู่ในท่ามาตรฐานของทหาร สายตามองตรงไปข้างหน้า ประสานมือไว้ด้านหลัง นิ่งสนิทไม่ขยับ เพียงแต่ริมฝีปากเม้มไว้จนยิ้มสูงขึ้นเรื่อยๆ
สองพี่น้องชอบเล่นมุกใหม่ๆ ไม่เคยซ้ำ ตื่นเต้นเร้าใจจนหยุดไม่ได้ แถมยังเอสมากด้วย
ตอนนี้ทำได้แค่รักษากฎ ห้ามขยับ ยืนนิ่งอย่างเชื่อฟัง
เฉียวหรานสบโอกาสเป็นฝ่ายรุกเสียที เธอเกี่ยวปลายคางที่ได้รูปของหลินเซียวเบาๆ “คุณพี่ทหารอสูร ขอคลอเคลียหน่อยได้ไหมคะ”
แล้วก็ไปทางขวา ลูบไล้หน้าอกของหลินปาน “ขอสัมผัสหน่อยได้ไหม”
หลินเซียวกับหลินปานยังคงยืนตรงดั่งต้นสน พยายามกดรอยยิ้มจนมุมปากแทบจะเชิดถึงฟ้า
เฉียวหรานเห็นทหารอสูรที่เฝ้ายามคนอื่นยืนห่างออกไปสามสี่เมตร
พวกเขาก็มองตรงไปข้างหน้าเช่นกัน ไม่เห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ
เฉียวหรานเลยยิ่งได้ใจ บีบหน้าอกของหลินปานแรงขึ้นอีกสองสามที
ลมหายใจของหลินปานเปลี่ยนไปทันที ดวงตาสีทองที่หลุบลงเจือแววเอ็นดูและขอความเมตตา