ถึงฟาร์มแล้ว
เฉียวหรานเห็นว่าหลินเซียว หลินปาน อวี้ไป๋ เฉิงเหย่ ต่างก็อยู่ในร่างอสูร
พวกเขาสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ ยืนแยกกันอยู่สี่ทิศ
แต่ละคนถือผงปูนขาวมือละสองถุง วิ่งเร็วราวกับบิน พร้อมโปรยผงปูนขาวลงบนพื้นดินอย่างสม่ำเสมอ
ความเร็วเทียบเท่าเครื่องบินพ่นยาทางการเกษตร
เฉียวหรานคิดว่าขั้นตอนโปรยปูนขาวนี้ อย่างน้อยก็น่าจะใช้เวลาสามวัน แต่ดูจากตอนนี้ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว!
เมื่อคืนเธอยังครุ่นคิดว่าฟาร์มกว้างใหญ่ขนาดนี้ ต่อไปจะจัดการให้ใช้เครื่องจักรกลได้อย่างไร
ผลปรากฏว่าประสิทธิภาพการทำงานของคนอสูร เร็วกว่าเครื่องจักรเสียอีก!
ดีใจสุดๆ ไปเลย!
สตรีเพศเมียระดับห้าสามารถมีสามีอสูรได้มากกว่า 20 คน
ต่อไปเธอไม่ต้องจ้างคนงานเลย แต่งงานกับสามีอสูรเพิ่มอีกสักหน่อยก็พอแล้ว!
"หรานหรานมาแล้ว"
เฉิงเหย่เห็นเฉียวหรานแต่ไกล ดีใจจนเกือบจะโยนถุงในมือทิ้ง
เขารีบโปรยจนหมดถุงหนึ่ง แล้วคืนร่างมนุษย์กลับมาหาเฉียวหราน "หรานหราน ทำแบบนี้ถูกต้องไหม"
จากนั้นก็กลายเป็นหมีน้อยอีกครั้ง หน้ากากป้องกันแก๊สพิษแทบจะหลุด
เฉียวหรานประคองใบหน้าเขาไว้ "ถูกต้องมาก! พวกคุณทำได้ยอดเยี่ยมมาก! คืนนี้ฉันจะทำอาหารมื้อใหญ่ขอบคุณพวกคุณ"
ได้ยินว่ามีอาหารมื้อใหญ่ เหล่าสามีอสูรก็ยิ่งทำงานกันอย่างกระตือรือร้น
ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็ดังขึ้นด้วยเสียงร้องที่ก้องกังวาน เมฆมงคลเจ็ดสีล้อมรอบอากาศสีเหลืองขี้ที่พวยพุ่งขึ้นมาจากการรมควันดิน จนดูเปล่งประกายระยิบระยับ