เฉียวหรานหยิบอาหารจากพื้นที่มิติออกมาเป็นมื้อค่ำ
เมื่อคิดถึงการแข่งขันวันรุ่งขึ้น อาหารที่เธอหยิบออกมาล้วนเป็นชุดที่อุดมด้วยคาร์โบไฮเดรต ไขมันต่ำ และมีโปรตีน
ซาลาเปาไส้เนื้อและไส้ผักกองพูนสูงราวภูเขาเล็ก ๆ ให้เหล่าสามีอสูรเลือกกินกันตามใจชอบ
ข้าวปั้นคลุกเคล้าหลากรสชาติ ขนมปังอบสารพัดรูปแบบก็กองสูงไม่แพ้กัน
จากนั้นก็เป็นกลุ่มโปรตีน ไข่ต้ม กุ้งลวก เนื้อกระป๋อง ไก่อบ เป็ดย่าง ฯลฯ วางเรียงรายจนตาลาย
แน่นอนว่าขาดผลไม้และของหวานนานาชนิด นมสด โยเกิร์ต ไม่ได้
อีกทั้งยังห่วงอาการบาดเจ็บของฉือเฟิงกับเฉิงเหย่ จึงตั้งใจหยิบบ๊ะจ่างไส้เยอะเหนียวนุ่มหอมหวาน โจ๊กหมูสับ โจ๊กทะเล โจ๊กธัญพืชรวมออกมาให้เป็นพิเศษ
ภายในห้องหนึ่ง อาหารที่เธอหยิบออกมาเพียงอย่างเดียวกินพื้นที่ไปครึ่งห้อง
สามีอสูรมีมากและรสนิยมแตกต่างกันไป
พวกเขาชอบกินอะไรก็ให้หยิบกันเองตามใจ
ยังไงซะไม่ว่าเธอจะเอาอาหารมามากเท่าไหร่ เหล่าสามีอสูรก็จัดการได้หมดจดไม่เหลือเศษ
เหล่าสามีอสูรเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน พอเห็นอาหารที่เฉียวหรานหยิบออกมาจากพื้นที่มิติ ก็ซาบซึ้งจนน้ำลายไหลไม่หยุด
“หรานหราน...”
“หรานหราน คุณดีจังเลย...”
“ขอบคุณเจ้านายสตรีเพศเมีย”
“เจ้านายสตรีเพศเมีย พวกเรารักท่าน”
...
เฉียวหราน: “พอได้แล้ว ๆ รีบกินกันเถอะ”
เฉินซีเห็นอาหารหรูหราฟุ่มเฟือยเช่นนี้เป็นครั้งแรก กลืนน้ำลายพลางถามว่า “ลูกรัก ฉันกินด้วยได้ไหมครับ”
“ได้สิ อ้อ พรุ่งนี้คุณไม่ต้องลงแข่ง กินอาหารขยะได้นะ”
เฉียวหรานพูดพลางหยิบชุดไก่ทอดสุดหรูพร้อมโค้กแก้วใหญ่ให้เฉินซีหนึ่งชุด