เฉียวหรานมองไปที่ปากถ้ำพลางรอคอย
ทันใดนั้นลมหนาวเหน็บพัดออกมาจากปากถ้ำ พัดพาเอาความร้อนระอุโดยรอบหายไปจนผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวยะเยือกตั้งแต่ฝ่าเท้า
เฉียวหรานรู้สึกไม่ดีขึ้นมาลาง ๆ “ในนั้นไม่มีปีศาจหรือ ถึงได้เงียบขนาดนี้ หรือว่าเราลองเข้าไปดูกันดี”
เย่หมิงบินไปที่ปากถ้ำอย่างระแวดระวัง “เจ้านายสตรีเพศเมีย ให้ข้าเข้าไปดูให้ไหม”
เฉียวหรานกำลังจะตอบว่า‘ดี’ จู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนวูบขึ้นมาที่ท้องน้อย หน้าอก และสีข้าง
นั่นเป็นสัญญาณบาดเจ็บสาหัสจากตราอสูรของฉือเฟิง เฉิงเหย่ หลินเซียว และหลินปาน
หัวใจของเฉียวหรานร่วงวูบ “ตราอสูรของฉือเฟิงกับหลินเซียวร้อนผ่าวขึ้นมา ฉือเฟิงกับพวกกำลังตกอยู่ในอันตราย! เราเข้าไปช่วยพวกเขาเถอะ”
อวี้ไป๋เตรียมจะบินไปที่ปากถ้ำตามสัญชาตญาณ แต่กลับหยุดชะงักกะทันหัน “หรานหราน เธอไปไม่ได้นะ ฉันจะพาเธอออกไป! เย่หมิง นายเข้าไปช่วยพวกเขา!”
พูดพลาง อวี้ไป๋ก็จะพาเฉียวหรานออกไปทันที
ขนาดหลินเซียวกับหลินปานยังบาดเจ็บสาหัสได้ ปีศาจที่อยู่ในนั้นต้องรับมือได้ยากมากแน่ ๆ
สิ่งที่เขาทำได้ก็คือปกป้องเฉียวหราน
“อวี้ไป๋ พาเจ้านายสตรีเพศเมียไปที่ปลอดภัยเดี๋ยวนี้!”
เย่หมิงพูดพลางก็บินวูบเข้าไปในถ้ำ
หายวับไปในพริบตา
“เรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ บางทีเย่หลานสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์กับครอบครัวก็อาจเจออันตรายด้วย”
หลินเฟิงสั่งสามีอสูรคนอื่น ๆ ในบ้าน “หน่วยกู้ภัยกำลังจะมาถึงแล้ว พวกนายพาเจ้านายสตรีเพศเมียออกไปกับเฉียวหรานสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ทันที ข้าจะเข้าไปดูสถานการณ์ด้วย”