แดดจ้าตั้งแต่เช้าแล้ว
ในที่สุดเฉียวหรานก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปลอดโปร่งสดชื่นทั่วร่าง
ฟ่านอวี่เตรียมอาหารเช้าให้เธอเสร็จ ทำงานในสวนผักที่บ้านจนเสร็จเรียบร้อย และกำลังจัดการงานของฟาร์มผ่านสมองกลดารา
พอเห็นเฉียวหรานเดินออกมาจากห้องนอน เขาก็รีบลุกขึ้นยืน สีหน้าแสดงความห่วงใย ปวดใจ และรู้สึกผิด “ขอโทษครับ เจ้านายสตรีเพศเมีย เป็นเพราะผมทำให้คุณตื่นสาย”
อา ทำไมถึงได้ดีขนาดนี้นะ!
เฉียวหรานอดใจไม่ไหว ยกมือขึ้นเกยคางของเขาเบา ๆ แล้วเขย่งปลายเท้าจะจูบเขา
ฟ่านอวี่เห็นแล้ว หัวใจก็เต้นระทึก รีบโน้มตัวลงให้เธอจูบถึง
ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่ ก็ตามที่เจ้านายสตรีเพศเมียต้องการ เขาก็จะตามใจเธออย่างไม่มีข้อแม้
เฉียวหรานจูบเขาไปด้วย มือก็ไม่วายล้วงเข้าไปในเสื้อของเขาอย่างขี้เล่น พร้อมถาม “ฉือเฟิงกับพวกติดต่อมาบ้างไหม? เช้านี้เขายังไม่ส่งข้อความมาในกลุ่มเลย”
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ เฉิงเหย่ ทุกเช้าเย็นจะส่งข้อความแจ้งว่าปลอดภัยมาในกลุ่มครอบครัว
แต่เมื่อเช้านี้ เธอเปิดกลุ่มครอบครัวเพื่อดูข้อความ ก็เห็นข้อความสุดท้ายยังเป็นของฉือเฟิงที่ส่งมาเมื่อคืน
“ผม...ผมก็ไม่ได้รับข้อความเหมือนกันครับ”
เสียงหายใจของฟ่านอวี่ไม่สม่ำเสมอ เขาอดทนเอ่ยว่า “...ผมก็ไม่ได้รับข้อความจากฉือเฟิง ให้ผมให้เย่หมิงไปตามหาพวกเขาในเขตล่าปีศาจไหมครับ?”
“เย่หมิงก็คงกำลังทำภารกิจของเขาอยู่ อย่าเรียกเขาเลยดีกว่า พวกเขาคงไม่เป็นอะไร”
เพราะตราอสูรของฉือเฟิงและพวกยังเป็นปกติ
เฉียวหรานเบาใจขึ้นเล็กน้อย แล้วหันมาแกล้งฟ่านอวี่ต่อ
กัดริมฝีปากของเขา บีบเค้นกล้ามอก แล้วก็ขย่มสะโพกงอนของเขาอีกสองสามที
เสียงหายใจของฟ่านอวี่เริ่มหนักขึ้น แต่ก็ยังคงยอมตามใจให้เธอเล่น โดยปล่อยให้เธอทำอะไรก็ได้ตามใจ
และในตอนนั้นเอง
ข้างเอวและข้อเท้าของเฉียวหรานเริ่มค่อย ๆ ร้อนขึ้นมา ตรงตำแหน่งนั้นเป็นตราอสูรของเฉิงเหย่และอวี้ไป๋