ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
เช้าตรู่ เฉียวหรานดื่มสารอาหารรุ่นพัฒนาพลังพิเศษหนึ่งหลอดเพื่อประทังชีวิต ใบหน้าเหยเกด้วยความขมจนแทบอาเจียน
ฉือเฟิงกับเฉิงเหย่ลาดตระเวนอยู่นอกบ้าน กวาดลานดิน
อวี้ไป๋ทำความสะอาดห้องพัก เตรียมอาหารเช้า
เฉียวหรานก้าวออกจากห้องนอน ลงบันได เข้าสู่ห้องอาหาร
เด็กหนุ่มรูปงามร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปยืนสง่าอยู่กลางห้อง มือประคองจานอาหารอย่างบรรจง
ภาพชวนมองนัก หากในจานนั้นจะไม่ใช่แค่ผลไม้สีเขียวดิบ ๆ ลูกเล็ก ๆ เพียงลูกเดียว...
"เจ้านายสตรีเพศเมีย อรุณสวัสดิ์ครับ เช้านี้เราลาดตระเวนในสวนแล้วเจอผลไม้เขียวหนึ่งผล เชิญทานนะครับ"
เฉียวหรานดื่มสารอาหารเหนียวข้นติดต่อกันสองวัน กลับรู้สึกตื่นเต้นกับผลไม้เขียวสดชื่นลูกเล็กนี้อย่างน่าประหลาด หยิบขึ้นมากัดอย่างอยากรู้อยากเห็น
"อื๊อ แหวะ ๆ ๆ!"
เฉียวหรานทั้งหน้าพับย่นเข้าใส่กัน ลิ้นขมจนชา ฟันเปรี้ยวจนอ่อนระทวย "...จงใจแกล้งฉันเหรอ?"
แววตาฉายความสะใจของเด็กหนุ่มรูปงามผ่านไปชั่ววูบ "แน่นอนว่าไม่ใช่ ผลแอปริคอตเขียวหนึ่งผลขายกันห้าร้อยดาวบนเน็ตดาวนะครับ คุณอย่าทิ้งเสียล่ะ"
แพงขนาดนั้นเลยเรอะ?!
เฉียวหรานไม่เชื่อ
รีบคว้ากำไลข้อมือเข้าเว็บช้อปปิ้งสตาร์ซิตี้โซนผักผลไม้สืบค้น ก็เห็นผลไม้เขียวเหมือนกันเป๊ะหนึ่งผล มูลค่าถึงห้าร้อยดาวจริง ๆ!!
ยังมีแอปเปิ้ล กล้วย ส้ม แตงโมและผลไม้อื่น ๆ อีก ราคาล้วนอยู่ที่หลายพันถึงหลายหมื่นดาว!!
ที่แท้โลกของคนอสูรนอกจากอาณาเขตสัตว์อสูรระดับเจ็ดขึ้นไป ล้วนไม่เหมาะแก่การเติบโตของพืชพรรณ
ถ้าอยากได้ผลไม้ ผัก และธัญพืช จึงต้องเป็นคนอสูรระดับสูงเกินกว่าระดับเจ็ดเท่านั้น ที่เข้าไปตั้งหลักแหล่งในเขตคนอสูรอันตรายได้
สำหรับคนอสูรระดับต่ำแล้ว ผักผลไม้และธัญพืชจึงล้วนเป็นอาหารฟุ่มเฟือยที่มีราคาแพงมหาศาล
พวกเขาทำได้เพียงดื่มสารอาหารเพื่อดำรงชีวิต
เฉียวหรานดูเหมือนจะค้นพบโอกาสทางธุรกิจ ในฐานะคนมีพลังพิเศษด้านพืชพรรณ เธอตื่นเต้นขึ้นมาวูบหนึ่ง
"หลิงเทียนล่ะ ยังไม่กลับมาอีกหรือ?"