ฉือเฟิงไม่อยู่
อวี้ไป๋กับเฉิงเหย่ใช้พลังพิเศษโปรยปูนขาวไม่ไหว
พอดีเลย ให้พี่ชายของฝั่งเขยที่ว่างจนรำคาญ ชอบหาเรื่องคนอื่นมาช่วยงานฟรีซะ
เฉียวหรานพูดอย่างพอใจ “ดูแล้วฝีมือคุณก็ไม่ต่างกับหลินเซียวกับหลินปานเท่าไหร่”
หลินเฟิงรู้สึกอึดอัดประหลาด
แต่ก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มาจากไหน
พูดอย่างขุ่นเคือง “อะไรไม่ต่างกัน พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาเทียบกับฉัน”
เฉียวหราน “อ๋อ งั้นเดี๋ยวเจอกันค่อยประลองกันนะ”
หลินเฟิงส่งเสียงเย็นชา พาตำรวจอสูรออกไป
นังสตรีใจร้าย คอยถูกสอบสวนเถอะ
งานหนักที่สุดของวันนี้ถูกแรงงานฟรีจัดการเสร็จแล้ว
เฉียวหรานมองผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ที่ถูกโปรยด้วยปูนขาวคล้ายหิมะบางๆ ชอบใจจนยิ้มออก
แล้วยังให้อวี้ไป๋กับเฉิงเหย่แบกเธอวิ่งเล่นอย่างดีอกดีใจบนที่ดินของเธอรอบแล้วรอบเล่า วิ่งไปหัวเราะไป
ดูยังกับคนบ้าวิ่งเล่นกลางแดดจ้า
--
เขตล่าสัตว์อสูรอยู่ไกลเกินไป และยังต้องตัดหญ้าอ้อเขียวขนกลับมาอีกจำนวนมาก
ฉือเฟิง หลินเซียว หลินปาน พวกเขาวันนี้คงกลับมาไม่ทันแล้ว ค่ำคืนนี้ในบ้านจึงเหลือเพียงอวี้ไป๋กับเฉิงเหย่ที่อยู่เป็นเพื่อนเฉียวหราน
ตกกลางคืน
ทั้งสองคนออดอ้อนอยู่ในห้องเฉียวหราน อ้อนไปออดมาทำเป็นน่าสงสาร ไม่มีใครยอมออกไป
เฉียวหรานเพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัดหลังจากเผลอหลับไปแล้ว จึงเตือนพวกเขา “ห้ามนอนเบียดฉัน ห้ามรบกวนฉันพักผ่อน”
พวกเขารับคำไม่หยุด แล้วนอนอย่างสงบเสงี่ยมอยู่คนละข้างของเธอ
เฉียวหรานไม่ได้กอดหมีน้อย