อวี้เฟยถึงกับถูกด่าจนจะร้องไห้อยู่แล้ว
"ท่านอา ดูสิ! นังสตรีเพศเมียใจร้ายที่มาจากไหนก็ไม่รู้ ไม่เห็นหัวราชวงศ์เลย!"
"ท่านจะมองดูนังสตรีเพศเมียไร้ที่มา ชื่อเสียงเหม็นฉาวไปทั่ว มาด่าพวกเราคนตระกูลอวี้จริง ๆ หรือ?"
อวี้เหยามองนางอย่างเย็นชา "อวี้เฟย อย่าลืมนะ เธอไม่ใช่สตรีเพศเมียไร้ที่มา เธอคือเจ้านายสตรีเพศเมียของอวี้ไป๋ และฉันก็เป็นอาเธอเหมือนกัน"
อวี้เฟย: !!!
"อา... อา ท่านพูดอะไรน่ะ?"
อวี้เหยาพูดอย่างเคร่งขรึม "เฉียวหรานสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ได้ปรับปรุงดินให้จักรวรรดิ ปลูกผักสีเขียวขึ้นมาบนแผ่นดินที่แห้งแล้งมานับหมื่นปี"
"ผลงานอันยิ่งใหญ่ของเธอจะนำความเจริญมาสู่ลูกหลานของจักรวรรดิไปอีกหมื่นชั่วอายุคน แล้วพวกเธอล่ะทำประโยชน์อะไรให้จักรวรรดิบ้าง?"
"อวี้เฟย เธอบอกว่าเฉียวหรานไร้ที่มา แล้วที่ทางของเธอใครเป็นคนให้? ถ้าฉันไม่ใช่ราชินี พวกเธอจะเหลืออะไร!"
เฉียวหราน: ???
ผลงานยิ่งใหญ่? นำความเจริญหมื่นชั่วอายุคน?
ที่แท้ราชินีก็ยกให้เธอสูงขนาดนี้เลยหรือ?!
เธอรู้สึกเขินจนไม่กล้าสู้หน้าใครแล้ว
อวี้เฟยคาดไม่ถึงเลยว่าท่านอาที่เคยใจดีน่ารัก จะพูดจาเคร่งขรึมได้ถึงเพียงนี้
นางคิดว่ามันจะยังเหมือนเคย แค่ออดอ้อนท่านอาสักสองสามคำ ก็จะได้รับการปกป้องจากราชวงศ์
คิดว่าท่านอาแค่โกรธเรื่องของอวี้ไป๋กับเธอ ทิ้งให้อารมณ์เย็นลงสักสองสามวันก็จะกลับเป็นท่านอาผู้แสนรักของเธอเหมือนเดิม
เท้าเริ่มเย็นเยียบ สมองก็โล่งว่างเปล่า "...ท่านอา"