เฉียวหรานและอวี้ไป๋ต่างก็เพิ่งเคยเข้าไปในตำหนักราชินีเป็นครั้งแรก
ตำหนักใหญ่โอ่อ่าสง่างาม ผังเคร่งครัด ทุกแห่งหนแสดงถึงความศักดิ์สิทธิ์แห่งพระราชอำนาจของจักรวรรดิ
เหนือศีรษะคือเกราะป้องกันระดับเก้า นอกจากสามีอสูรของราชินีแล้ว ไร้ผู้ใดทำลายได้
ตลอดทางเดินจะมีองครักษ์ส่วนพระองค์ของราชินีประจำการอยู่ทุกช่วงระยะ องครักษ์ส่วนพระองค์ของราชินีล้วนเป็นคนอสูรจากตระกูลฟ่าน และทั้งหมดเป็นทหารอสูรระดับแปดขึ้นไป
เฉียวหรานเองก็พลอยถูกบรรยากาศเคร่งขรึมศักดิ์สิทธิ์นี้ครอบงำ นางปฏิบัติตัวอย่างเรียบร้อยตามการนำของทหารอสูรผู้พิทักษ์ระดับแปดนายหนึ่ง เข้าสู่ท้องพระโรงหลักของตำหนัก
เพิ่งเดินเข้าไป เฉียวหรานก็สัมผัสได้ถึงสายตาอันเย็นชาที่ทรงอำนาจกดทับ
เงยหน้าขึ้นมอง สบเข้ากับดวงตาของเย่หลานซาน
ดวงตารูปดอกท้อคู่นั้นที่ปกติงดงามเย้ายวนจนอ่านอารมณ์ไม่ออก ยามนี้หรี่ลงเล็กน้อย เปล่งประกายเยือกเย็น
เฉียวหรานชำเลืองมองเพียงแวบเดียว ก็รู้สึกถึงแรงกดดันจากพลังจิตอันรุนแรง สะท้านเย็นไปทั้งร่างอย่างห้ามไม่ได้
ค่าเสื่อมทรามของเย่หลานซานมีแค่ 10 แต้ม แต่อานุภาพกลับรุนแรงถึงเพียงนี้
รอให้ค่าเสื่อมทรามของนางถึง 100 แต้ม คงจะกลืนกินเธอได้เลยกระมัง
อวี้ไป๋กุมมือเธออย่างเป็นห่วง "หรานหราน"
"ไม่เป็นไร"
เฉียวหรานทำใจนิ่งแล้วเดินเข้าไป
เมื่อเดินผ่านเย่หลานซาน ยังร้อง 'อุ๊ยตาย' อย่างประหลาดใจ "คุณแม่ก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือนี่"
ปลอบใจตัวเองให้กล้า
อวี้เหยา: ……
เจ้านี่ไม่กลัวตายจริง ๆ เลยนะ!
เย่หลานซานกราดโกรธกลับหัวเราะ มุมปากยกยิ้มเยือกเย็น "เหอะ"