ยามค่ำคืน
อวี้ไป๋จัดการห้องครัว ล้างจาน ถูพื้น ซักเสื้อผ้า
เฉิงเหย่ปูเตียงในห้องนอนของเฉียวหราน เตรียมผ้าขนหนูแห้งและชุดนอนไว้ให้
ฉือเฟิงอยู่ในห้องน้ำกับเฉียวหรานขณะแช่น้ำ
ฉือเฟิงคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องน้ำ ตั้งใจและพิถีพิถันช่วยเฉียวหรานอาบน้ำ ถูสบู่เหลวอาบน้ำ สระผม… ฝ่ามือหนาแข็งแรงแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนลูบไล้ไปตามผิวกายละเอียดละมุนและเส้นผมนุ่มสลวย หวาดกลัวว่าหนังด้านหยาบกร้านจะทำให้เฉียวหรานเจ็บ
เฉียวหรานถูกปรนนิบัติจนรู้สึกสบายตัว ร่างกายปล่อยตามสบายนั่งเอนอยู่ในอ่างน้ำ ฉือเฟิงคุกเข่าอยู่ด้านนอกอ่าง นวดไหล่และต้นแขนให้เธอ
เฉียวหรานหันกลับมามองเขาแล้วหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู
ถ้าเป็นหลินเซียว หลินปาน โอกาสแบบนี้สองพี่น้องคู่นั้นไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปแน่
ฉือเฟิงไม่ใช่ว่าไม่เป็น แต่กลัวว่าเธอจะเหนื่อย เลยต้องกลั้นใจไว้
ไม่เหมือนกับหลิงเทียนที่แข็งกร้าวบุ่มบ่าม ยิ่งไม่เหมือนหลินเซียว หลินปานที่มีท่าร้อยแปดพันเก้า
แต่เธอกลับชอบมาก
“อุ้มฉันที”
ฉือเฟิงนึกว่าเธอจะขึ้นจากน้ำแล้ว จึงรีบลุกขึ้นมาอุ้มเธอขึ้น พร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาห่อตัวเธอไว้
เฉียวหรานดึงผ้าขนหนูออกแล้วโยนทิ้ง
“หรานหราน…”
ฉือเฟิงตกใจเล็กน้อย ต้องการจะเก็บผ้าขนหนูบนพื้น แต่เพราะกำลังอุ้มเฉียวหรานอยู่จึงก้มลงไปไม่ได้
เฉียวหรานคล้องคอเขาไว้ แล้วปีนขึ้นไปเหมือนปีนต้นไม้ ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อซบลงบนหัวไหล่แข็งแกร่งแล้วกัดเบา ๆ