เฉินซีเดินตามพวกเขาไปที่บ้าน เท้ายังไม่ทันก้าวข้ามประตูบ้าน
เหล่าสามีอสูรของเฉียวหรานหันกลับมาพร้อมกัน จ้องเขาอย่างดุร้าย
หลิงเทียน: "แกยังไม่มีสิทธิ์เข้าบ้าน! ออกไปให้พ้น!"
เฉียวหรานดึงหูหลิงเทียนเป็นการเตือน แล้วหันกลับไปพูดอย่างเกรงใจ: "ขอโทษนะคะ ที่บ้านดิฉันกำลังยุ่งนิดหน่อย ไม่สามารถต้อนรับแขกได้"
เฉินซีหดเท้าที่จะก้าวข้ามประตูบ้านกลับ ทำตัวน่ารัก: "ได้เลยที่รัก งั้นผมรออยู่ข้างนอกนะ"
เฉียวหราน: ...
เธอผลักเหล่าสามีอสูรเข้าบ้านทีละคน ปิดประตู กั้นเฉินซีไว้ข้างนอก
ทันทีที่เหล่าสามีอสูรเข้าบ้าน ก็สงบเสงี่ยม
พวกเขาคุกเข่าลงบนพื้น แนบชิดเฉียวหราน:
"หรานหรานอย่าโกรธเลยนะ"
"หรานหราน ฉันผิดไปแล้ว"
"เจ้านายสตรีเพศเมีย~"
"หรานหราน ฉันคิดถึงเธอมากเลย"
...
เฉิงเหย่กลายร่างเป็นตุ๊กตาหมีน้อย สร้างภาพน่ารัก ออดอ้อนถูไถขาเฉียวหราน
เย่หมิงก็คุกเข่าลง เขาเบียดเข้าไปไม่ถึง ทำได้เพียงคุกเข่าอยู่วงนอก มองสีหน้าเฉียวหรานอย่างประหม่า
มู่เหยี่ยนรู้สึกผิดอย่างหนัก เรื่องวันนี้บานปลายใหญ่โต ทั้งหมดเป็นเพราะเขา
เฉียวหรานถูกล้อมรอบ ยกขาไม่ขึ้น โกรธจนต้องดึงหูพวกเขาทีละคน "พวกคุณจริงจังหน่อย! คุกเข่าให้เรียบร้อย!"
มีเพียงเย่หมิงที่ไม่ได้ทำผิด คุกเข่าตัวตรงเป็นระเบียบ
เฉียวหราน: "เย่หมิง เธอไม่ได้ผิด พาพ่อไปพักก่อนนะ ทำอาหารให้พ่อกินหน่อย"
เย่หมิง: "ครับ"
เฉียวหรานพูดอีกว่า: "พ่อคะ เมื่อกี้ท่านผู้บัญชาการฟ่านพูดถูก ก้าวต่อไปเราจะใช้กระบวนการกฎหมายราชวงศ์จักรวรรดิ ยื่นฟ้องหย่ากับเย่หลานซาน"