ทหารอสูรระดับแปดร่วงลงมาจากฟ้า ปกป้องเหล่าสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์และคนอสูรให้จากไปอย่างปลอดภัย
ทหารอสูรระดับเก้าโบยบินวนเหนือห้วงเหวลึก พวกเขาสยบพลังพิเศษร้ายกาจที่เกือบจะทำลายล้างทุกสิ่งได้
สถานการณ์พลิกผันทันที
เหล่าปีศาจเจนที่คำรามเกรี้ยวกราดอยู่ในห้วงเหวลึกไร้แม้แต่แรงดิ้นรน กลับเงียบสงัดลงในพริบตา
อวี้ซิวและอวี้ซื่อใช้พลังพิเศษหยดสุดท้ายบินออกจากห้วงเหวลึกอย่างสุดกำลัง
พวกเขายืนหยัดกายอย่างโซเซ สีหน้าเคร่งเครียดมองไปยังแสงสีทองที่กำลังเลือนหาย
เฉียวหรานซบอยู่บนไหล่ของเฉินซี "ปีศาจเจนถูกยับยั้งไว้แล้ว อวี้ซิวพวกนั้นก็ออกมาได้! ฟ่านอวี่จะปลอดภัยไหมนะ"
เฉินซีมองไปข้างหลัง "……ก็ไม่แน่"
เฉียวหราน "ไม่แน่ หมายความว่าไง"
เฉินซีไม่อยากปิดบังเธอ "ผนึกสีทองที่เธอเห็นเมื่อครู่คือเกราะป้องกันที่ฟ่านอวี่สร้างขึ้นด้วยพลังชีวิต ตอนนี้เกราะนั้นกำลังหายไป"
นั่นก็คือชีวิตของฟีนิกซ์กำลังหายไป
เฉียวหรานนิ่งงัน
เธอเห็นแสงสีทองที่ปกคลุมห้วงเหวลึกกำลังลุกไหม้ทีละน้อย เผยแสงดาวห้าสี ก่อนจะปลดปล่อยประกายสุดท้ายแล้วหายไป
"ฟ่านอวี่จะตายไหม"
เธอไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกในตอนนี้อย่างไร หนักอึ้งจนหายใจยังยากเย็น
ข้างหูดังขึ้นอีกครั้งกับคำพูดของฟ่านอวี่ที่ว่า 'รีบไปเถอะ'
ทุ้มลึกอ่อนโยนราวกับกำลังเก็บซ่อนบางอย่างไว้
เหยี่ยวพเนจรระดับเก้าแบกราชินีบินลงสู่ห้วงเหวลึก ไม่นานมันก็ทะยานขึ้นจากห้วงเหวลึก กรงเล็บแข็งแกร่งจับฟีนิกซ์สีทองไว้