เฉียวหราน: “หนานเหอ เธอเอาจริงเหรอ”
“ก็แน่นอนสิ!”
หนานเหอเห็นประกาศหาคู่ที่เฉียวหรานลงไว้ ก็มองต้องตาต้องใจมู่เหยี่ยนที่มีใบหน้าเย็นชาอ่อนโยนตั้งแต่แรกเห็น
เรื่องแต่งงาน เธอทำตามเสียงหัวใจมาตลอด ถ้าชอบแล้วอีกฝ่ายก็เต็มใจเป็นสามีอสูรของเธอ เธอก็จะแต่งด้วย
แม้ตอนนี้เธอจะมีสามีอสูรมากกว่ายี่สิบคนแล้วก็ตาม
แต่เธอจะดูแลสามีอสูรทุกคนอย่างเท่าเทียม ทำหน้าที่และความรับผิดชอบที่เจ้านายสตรีเพศเมียพึงมี
เฉียวหราน: “พ่อของฉันเคยเป็นทหารอสูรระดับหกขั้นสูงมาก่อน ต่อมาหลังจากที่ระดับพลังพิเศษตกต่ำลง ตอนนี้กำลังฟื้นฟูอยู่”
หนานเหอตกใจ: “ระดับพลังพิเศษตกลงเหรอ เขาป่วยหรือเปล่า”
เฉียวหราน: “เพราะเขาเป็นสามีอสูรของเย่หลานซาน ทุกปีมานี้เย่หลานซานปฏิบัติต่อเขาแย่มาก พลังพิเศษเลยตกลงไปเยอะ”
“พ่อเพิ่งยื่นคำร้องขอหย่ากับเย่หลานซานต่อศาลจักรวรรดิไป ยังไม่รู้เลยว่าจะหย่าได้สำเร็จไหม”
เฉียวหรานยิ้มมองพลางถามว่า: “เธอจะหาเรื่องเย่หลานซานและแต่งงานกับพ่อฉันไหม”
มู่เหยี่ยนเป็นสามีอสูรของเย่หลานซานงั้นเหรอ!
หนานเหอตกใจจนเหงื่อเย็นเริ่มซึมที่หน้าผาก
ซิงอิ่งกระซิบเตือนเบา ๆ: “นายหญิง ตระกูลเย่เป็นลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของอินทรีทองขนส่งด่วนนะครับ”
เหงื่อเย็นของหนานเหอซึมออกมามากกว่าเดิม
เฉียวหรานหัวเราะอีก: “ไม่กล้าแล้วล่ะสิ”
ทั่วทั้งจักรวรรดิคนอสูร ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเย่หลานซานเพราะคนอสูรคนหนึ่ง
หนานเหอลำบากใจที่จะเอ่ย: “เธอบอกว่าเย่หลานซานปฏิบัติต่อเขาไม่ดี แปลว่าไม่รักไม่สนใจ พอพวกเขาหย่ากันแล้ว… ต่อให้ฉันแต่งงานกับมู่เหยี่ยนอีกที เธอก็คงไม่สนใจหรอกใช่ไหม”
เฉียวหราน: “??? นี่แก เพื่อน เธอนี่ช่างกล้าจริง ๆ เลยนะ! เธอจะมาเป็นแม่เลี้ยงฉันจริง ๆ เหรอ”