ฉือเฟิงกลับไปยังห้องใต้ดินที่มืดอับชื้น
เด็กหนุ่มผมสีเงินรูปงามผู้หนึ่งเดินเข้ามาหาทันที ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ฉือเฟิง เป็นยังไงบ้าง ตัวนายร้อนมากเลย รีบ ๆ มา ข้าจะรักษาให้”
เขาคืออวี้ไป๋ สามีอสูรอีกคนของเฉียวหราน—อสูรกิเลน
อวี้ไป๋กล่าวพลาง ปลายนิ้วเรียวขาวซีดก็เปล่งแสงสีเงินอ่อนโยน
แต่เพราะหิวโหยและอ่อนแรง แสงสีเงินนั้นกระพริบอยู่สองสามครั้งก็ดับวูบลง
“ไม่เป็นไร ข้าเอง”
ฉือเฟิงเอ่ยเสียงต่ำ หยิบกริชขึ้นมาแล้วปักลึกเข้าไปในต้นขาของตน
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขายังคงมีสติ ผ่อนคลายความทรมานที่ไม่อาจระบายออกได้จากช่วงติดสัด
อวี้ไป๋มองไปทางประตูด้วยแววตาดุดัน กล่าวว่า “อีกสองเดือนกับสามวัน ขอแค่ทนไปให้ได้ เราก็จะเป็นอิสระ”
ฉือเฟิงกัดฟัน อดกลั้นเสียงคราง “ข้าเกรงว่านางจะยิ่งได้คืบจะเอาศอก ไม่ให้ทางรอดแก่พวกเรา”
ในหัวของเขาก็พลันมีภาพแวบผ่านของแววตาสตรีเพศเมียที่ทั้งเลื่อนลอยแต่ก็เยือกเย็น สตรีเพศเมียผู้ชั่วร้ายนั้นดูเหมือนจะแตกต่างไปบ้าง
หึ ใครจะรู้ว่านางกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีก
“ไม่รู้ว่าพี่น้องหลินเซียวกับหลินปานเป็นยังไงบ้างที่เขตล่าสัตว์อสูรสี่”
“พวกเขาเป็นคนอสูรระดับสาม แต่นายหญิงกลับให้พวกเขาท้องว่างไปเขตล่าสัตว์อสูรระดับสี่ ก็เพื่อให้พวกเขาตายที่นั่น”
พี่น้องหลินเซียวและหลินปานก็เป็นสามีอสูรของเฉียวหรานเช่นกัน
เพราะขัดคำสั่งของเฉียวหราน จึงถูกส่งไปเขตสี่ล่าสัตว์อสูร
ทั้งสองคนไม่มีอาหารหรืออาวุธใด ๆ ติดตัว ไปเขตล่าสัตว์อสูรระดับสี่ อย่าว่าแต่ล่ามารเลย แค่ไม่ถูกสัตว์อสูรกลืนกินทั้งเป็นก็ถือว่าเทพวานรคุ้มครองแล้ว
ฉือเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันว่า “พอหย่าเสร็จ ข้าจะฆ่านางทันที…”
ระหว่างการสมรส หากนายหญิงของคนอสูรตาย คนอสูรที่เคยหลอมรวมกับนายหญิงจะตายเพราะตราอสูรดับสลาย
นี่คือเหตุผลที่พวกเขายอมถูกทารุณทุกวันแต่ก็ไม่มีวันหลอมรวมกับสตรีเพศเมียชั่วร้ายนี้
แต่ถึงแม้ไม่ได้หลอมรวม หากช่วงนี้นายหญิงตาย
พวกเขาก็จะต้องแบกสถานะพ่อม่าย ไปตลอดชีวิตไม่อาจมีนายหญิงคนใหม่ได้อีก
--
ผ่านไปหนึ่งคืน เฉียวหรานก็ย่อยความทรงจำของร่างเดิม และมีความเข้าใจเบื้องต้นต่อโลกนี้
โลกนี้ คล้ายกับเกมล่ามารที่เธอเคยเล่น ต้องต่อสู้กับมอนสเตอร์เพื่อเลเวล ยิ่งเลเวลสูง การปฏิบัติจากสังคมก็ยิ่งดี
โลกนี้มีสตรีน้อยบุรุษมาก เกือบถึงอัตราส่วน 1 ต่อ 100 เลยทีเดียว
ความไม่สมดุลอย่างสุดขั้ว ทำให้สตรีเพศเมียได้รับการดูแลเป็นพิเศษอย่างยิ่ง
ขณะที่ได้รับการดูแล ก็ต้องทำคุณประโยชน์ให้โลกนี้ด้วย เช่น มีสามีอสูรเพิ่มขึ้น และต้องปลอบประโลมช่วงติดสัดของพวกเขา
รวมถึงการสืบเผ่าพันธุ์คนอสูรต่อไป
สตรีเพศเมียที่มีระดับสูงขึ้น ก็จะได้รับสวัสดิการที่ดีขึ้น ได้รับการจัดสรรคนอสูรระดับสูงขึ้นตามไปด้วย สตรีเพศเมียที่มีพลังพิเศษระดับสิบ จะถูกเลือกให้เป็นราชินี ปกครองทวีปคนอสูร
ถึงแม้นางจะเป็นแค่ไก่อ่อนระดับสาม แต่ตามสวัสดิการที่นี่ ต่อให้ปล่อยตัวเกียจคร้าน ก็ยังมีบ้านที่จักรวรรดิคนอสูรจัดสรรให้ พร้อมเงินค่าครองชีพรายเดือน
มีกินมีดื่มมีบ้านอยู่ แถมยังได้รับความคุ้มครองจากจักรวรรดิ
ชีวิตนี้ ช่างดีกว่าก่อนที่โลกจะเข้าสู่ยุคสุดท้าย มลพิษรุนแรง สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เป็นล้านเท่า
เมื่อมาถึงแล้ว ก็จงสงบใจอยู่
เฉียวหรานนอนบนเตียง หลับไปจนถึงเช้า
วันรุ่งขึ้น
ในห้องแต่งตัวที่เต็มไปด้วยกระโปรงสีฉูดฉาด ดูรุงรัง เฉียวหรานก็หากางเกงกับเสื้อตัวหลวมจนเจอ
รื้อค้นในตู้ที่ใส่อัญมณีมีค่าและกระเป๋าอยู่พักใหญ่ ก็ไม่พบอาวุธป้องกันตัวแม้แต่ชิ้นเดียว
ได้แต่เดินออกจากห้องนอน ลงไปชั้นล่างหาของกิน
เพิ่งเดินถึงห้องอาหาร ก็มีเด็กหนุ่มผมสีเงินคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องครัว
“นายหญิง อรุณสวัสดิ์ เชิญรับประทานอาหารขอรับ”
เฉียวหรานรู้สึกตาลุกวาบทันที
เด็กหนุ่มมีรูปหน้างดงามประณีต ผมสีเงินนัยน์ตาสีเงิน ผิวขาวซีด บริสุทธิ์ราวกับหยกชั้นดี ทุกการเคลื่อนไหวยิ่งเหมือนเจ้าชายผู้สูงศักดิ์
“เจ้าเป็น…”
อ๋อ ก็หนึ่งในสามีอสูรของนางเช่นกัน ชื่ออวี้ไป๋
อวี้ไป๋หลุบตาลง แฝงแววตาอันเย็นชา “นายหญิง ในบ้านเหลือสารอาหารแค่สามหลอดแล้ว เชิญนายหญิงรับประทานขอรับ”
เด็กหนุ่มสูงศักดิ์ในชุดคลุมขาวสะอาดผู้มีท่าทีนอบน้อม นางกำลังยื่นถาดอาหารให้อย่างว่าง่าย จู่ ๆ ก็ทำให้เฉียวหรานใจอ่อน
แต่ว่า เฉียวหรานยังจำคำเตือนของเสี่ยวชีได้
เหล่าสามีอสูรที่ถูกต้องตามกฎหมายของนาง จะต้องฆ่านางภายในสองเดือน
เฉียวหรานยื่นมือไปหยิบสารอาหารหลอดหนึ่ง กัดแล้วดื่ม
แหวะ รสชาติแย่มาก!
เฉียวหรานทำหน้าเหยเก แทบจะคายออกมา
“ไม่มีอย่างอื่นแล้วหรือ”
มุมปากของอวี้ไป๋แฝงรอยเย้ยหยัน เอ่ยถามกลับ “มีวัตถุดิบหรือไม่ ท่านไม่รู้หรือ”
พูดจบ เขาก็รอคอยให้สตรีเพศเมียเจ้าอารมณ์ตนนี้ โกรธแล้วหยิบอะไรสักอย่างปาเข้าใส่เหมือนเช่นเคย
หลังจากพวกเขาแต่งงานกับเฉียวหราน บัญชีก็ถูกเชื่อมตรงไปยังบัญชีของเฉียวหรานโดยอัตโนมัติ
แต่ทว่า สตรีเพศเมียชั่วร้ายนี่ ใช้เวลาไม่ถึงเดือน ก็ผลาญเงินของพวกเขาหมดเกลี้ยง!
หลังจากนั้นก็ด่าว่าพวกเขาเป็นคนอสูรชั้นต่ำไร้ประโยชน์ ไม่มีเงินให้นางช้อปปิ้งทุกวัน
อวี้ไป๋ขมวดคิ้วก้มหน้าคอยอยู่พักหนึ่ง กลับถูกเฉียวหรานทุบตีด่าว่า
เขาเงยหน้ามองด้วยความสงสัย ก็เห็นสตรีเพศเมียกลับเดินเข้าครัวไปเสียได้
เฉียวหรานค้นหาทั่วห้องครัวดูแล้วดูอีก ก็ไม่มีวัตถุดิบเลยสักอย่าง
เปิดตู้เย็นอีก ในตู้เย็นว่างเปล่ามีพริกแห้งเหี่ยว ๆ ลูกหนึ่งเท่านั้น
เฉียวหรานคิดอะไรได้ จึงยื่นมือไปหยิบพริกขึ้นมาถือไว้
นางหันไปถามว่า “แล้วพวกเจ้าล่ะ มีสารอาหารไหม”
อวี้ไป๋ชะงัก จู่ ๆ ก็ประสานตากับสตรีเพศเมีย
“ยังไง หรือท่านยินดีจะแบ่งสารอาหารให้พวกเรา”
พูดให้ถูกก็คือ พวกเขาล้วนไม่ได้กินอะไรเลยมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว
ตั้งแต่บ้านไม่มีเงิน สารอาหารและอาหารทั้งหมดก็ตกเป็นของนายหญิง
พวกเขาทำได้แค่อดทนต่อความหิวโหย และไม่มีวันไปขอร้องให้นายหญิงแบ่งอาหารให้เป็นอันขาด
เฉียวหรานผลักสารอาหารอีกสองหลอดไปให้ กล่าวว่า “เจ้าเอาสองหลอดนี้ไปแบ่งกับคนอื่น ๆ กินเถอะ”
เด็กหนุ่มงดงามประณีต เผยสีหน้าตกใจจนไม่อยากเชื่อ “หา อะไรนะ ให้พวกเรา”
เฉียวหราน “ไม่เอาเหรอ งั้นข้าไม่ให้แล้วนะ”
“เอา!”
เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าสตรีเพศเมียชั่วร้ายนี่กินอะไรผิดสำแดงไป เกรงว่าเฉียวหรานจะเปลี่ยนใจ รีบหยิบสารอาหารสองหลอดที่เหลือ แล้วพริบตาเดียวก็หายเงียบไป
เฉียวหรานเห็นตรงมุมห้องอาหารมีกระถางต้นไม้ประดับตั้งอยู่
ดังนั้นนางจึงบิดพริก ฝังเมล็ดที่ยังหมาด ๆ ลงในกระถาง แล้วเริ่มใช้พลังพิเศษเร่งการงอก
[ปี้! ปี้! ปี้! ท่านมีระดับพลังพิเศษต่ำเกินไปในตอนนี้ ไม่สามารถใช้พลังพิเศษธาตุไม้ได้!]
มุมปากของเฉียวหรานยกขึ้น
นี่เป็นข่าวดี แสดงว่านางยังคงมีพลังพิเศษธาตุไม้
แค่เพิ่มระดับพลังพิเศษให้สูงขึ้นก็ใช้ได้
ตอนนี้ สิ่งสำคัญอันดับแรกคือต้องแก้ปัญหาเรื่องอาหารของสมาชิกในทีม
นางเปิดกำไลสมองแสงดาว เข้าไปยังหน้าบัญชีทรัพย์สิน เห็นบนบัญชีแสดงยอดเงินของนาง ติดลบแสนดาว
เฉียวหราน ???
แถมยังมีข้อความทวงหนี้อีกเพียบ
[เรียนเฉียวหรานสตรีเพศเมีย ผลึกหยกครามแวววาวที่ท่านซื้อเมื่อวันที่ 9 ยังไม่ได้ชำระเงิน กรุณาชำระให้เสร็จโดยเร็ว]
[เรียนเฉียวหรานสตรีเพศเมีย กระเป๋าหนังอสูรวิหคงูยักษ์ที่ท่านซื้อเมื่อวันที่ 7 ยังไม่ได้ชำระเงิน…]
[เรียนเฉียวหรานสตรีเพศเมีย ท่านซื้อเมื่อวันที่ 6…]