เฉียวหรานสงสัย: "เย่หมิงไม่ได้บอกว่าต้องโชคดีถึงจะเจอเหรอ? ทำไมกลายเป็นโชคร้ายไปได้ล่ะ"
หลิงเทียน: "เขาพูดผิด!"
หลินเซียว: "เย่หมิง นายพูดอะไรไม่รู้เรื่อง!"
หลินปาน: "เจ้านายสตรีเพศเมียมาตัดเลมอน อย่าทำให้เจ้านายสตรีเพศเมียเข้าใจผิด!"
เย่หมิงก้มหน้านิ่งเงียบ
เฉียวหราน: "ช่างเถอะ ช่างเถอะ เราไปถึงก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
ยานรบทะยานขึ้น
ครอบครัวมุ่งหน้าสู่ทะเลเพื่อเก็บเลมอน
ตราบใดที่หลิงเทียนอยู่ด้วย
เฉียวหรานก็เหมือนติดอยู่บนขาของหลิงเทียน
หลิงเทียนนั่งตามสบายอย่างไม่แคร์ใคร ขายาวทำเป็นเก้าอี้ให้เฉียวหราน แขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางของเฉียวหราน
ทั้งเท่และมาดเข้ม หวงเฉียวหรานไว้ในอ้อมกอด ความหวงแหนเกินพิกัด
หลินเซียว หลินปาน แค่อยากเข้าใกล้ยังถูกเขาส่งสายตาเย็นยะเยือกเตือน
ไข่ทองคำหลายครั้งอยากจะไปพิงเท้าของเฉียวหราน ก็ถูกเขาเตะออกอย่างลับๆ
เย่หมิงทำหน้าที่ขับยานรบอย่างซื่อตรง
ที่สำคัญเฉียวหรานยังไม่รู้ตัวถึงความเล็กๆน้อยๆที่หลิงเทียนขิงและแย่ง
เธอนั่งอยู่ในอ้อมกอดของหลิงเทียนมองออกไปข้างนอก "หลิงเทียน ฉันเห็นทะเล! ทะเลสวยมาก!"
ใต้ยานรบเป็นทะเลฟ้าสีอ่อนใสราวเยลลี่ น้ำทะเลใสเห็นพื้นทะเล คลื่นลมละมุน
เฉียวหรานตื่นเต้น: "เราลงไปว่ายน้ำทะเลได้ไหม?"
"หรานหราน ในทะเลมีแต่ปีศาจระดับแปด อันตรายมาก"
หลิงเทียนบีบแก้มของเธอ แล้วหันทิศทาง ให้เธอมองไปอีกฝั่งของทะเล: "หรานหราน เรามาตัดเลมอนนะ"
เฉียวหรานก็เห็นจริงๆว่าบนเนินเขาฝั่งตรงข้าม มีต้นเลมอนใหญ่โตเต็มไปหมด