เฉียวหรานถามว่า “ตอนนี้กี่โมงแล้ว”
ฉือเฟิงปวดใจจนอดไม่ได้ที่จะกอดเธอไว้ในอ้อมแขน “ก็ค่ำแล้ว เมื่อคืนคุณหลับไปทั้งวันเลย รู้สึกยังไงบ้าง”
เฉียวหรานพิงอกฉือเฟิง มองดูหนุ่มหล่อกลุ่มที่ล้อมรอบเตียง อารมณ์ดีมาก “ฉันสบายดี พวกคุณล่ะ ล่าปีศาจกันมาตลอดเลยหรือเปล่า”
เมื่อกี้เธอเห็นกำไลสมองแสงดาวแจ้งเตือนโอนเงินเข้ามา 99+ ข้อความ พอเช็คบัญชีก็มียอดเพิ่มอีกสิบล้านดาว
เหล่าสามีอสูรเลเวลสูงขึ้น เงินดาวก็หาได้ง่ายขึ้นด้วย
นอนหลับไปตื่นหนึ่งก็มีรายได้เข้าบัญชีสิบล้าน
ฉือเฟิงอธิบายว่า “ตอนคุณหลับ พวกเราผลัดกันไปล่าปีศาจ เหลือส่วนที่เนื้อยังดีอยู่ไว้บ้าง นอกนั้นขายหมดแล้ว”
“หรานหราน นี่แก่นแก้ว”
เฉิงเหย่ยื่นเป้ที่เต็มไปด้วยแก่นแก้วให้เธอ “ทั้งหมดนี่ให้คุณนะ”
พวกเขาล่าปีศาจทั้งหมด เก็บแก่นแก้วทั้งหมด เลยยกให้เธอทั้งหมดอย่างเป็นธรรมดา
เฉียวหรานหัวเราะ “ตอนนี้ฉันก็ระดับเจ็ดขั้นกลางแล้ว ไม่จำเป็นต้องดูดซับแก่นแก้วระดับหกหรอก ฉือเฟิง ช่วยแบ่งให้ทุกคนด้วยนะ”
ฉือเฟิงฟังคำเธอแล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดว่า “ขอโทษนะ พวกเรา…ไม่มีใครเลื่อนขั้นเลย”
พวกเขาล่าปีศาจกันทั้งวันทั้งคืนไม่หยุด รู้สึกได้เลยว่าพลังพิเศษตัวเองเพิ่มขึ้น แต่ก็ไม่สามารถทะลวงขั้นไปได้
ก็จริง เลเวลยิ่งสูง ก็ยิ่งทะลวงยาก
สามีอสูรคนอื่นๆ ก็เหมือนเขา ก้มหน้าด้วยความละอายใจ ไม่กล้าสู้หน้าเธอ
เฉียวหรานเอื้อมมือไปลูบหัวเฉิงเหย่กับอวี้ไป๋ที่อยู่ใกล้ที่สุด ปลอบว่า “ยังไม่ได้ดูดซับแก่นแก้วเลยไม่ใช่เหรอ”
“คืนนี้ไม่ต้องไปล่าปีศาจแล้วนะ ดูดซับแก่นแก้ว พักสักคืน พรุ่งนี้ค่อยไปล่าปีศาจด้วยกัน”