ในจักรวรรดิคนอสูร ทองคำมีประโยชน์หลักคือใช้สร้างอาวุธป้องกันตัว
สิ่งที่ทำให้ร่ำรวยได้จริง ๆ คือน้ำตาของอสูรน้ำหลีสุ่ย
เงือกน้อยเกาะอยู่ริมอ่างน้ำพลางพูดว่า "ราชินีของข้า พลังพิเศษของข้าเป็นประกายงดงามยิ่งกว่าทองคำอีก ท่านอยากดูไหม?"
เฉียวหรานถาม "เป็นตรีศูลพลังพิเศษรึเปล่า?"
"ไม่ใช่หรอก"
หมิงชื่อพูดจบก็พยายามเบ่งน้ำตาออกมาหนึ่งหยด น้ำตาร่วงหล่นกลายเป็นไข่มุกใสแจ๋วตกลงบนโต๊ะอาหาร
"ไข่มุก!"
เฉียวหรานเก็บขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ "น่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว"
น้ำตาของเงือกกลายเป็นไข่มุกจริง ๆ ด้วย ได้เห็นกับตาช่างมหัศจรรย์จริง ๆ
หมิงชื่อว่า "ราชินีเพียงแค่ทำให้ข้าร้องไห้ทุกวัน ก็จะมีไข่มุกไม่รู้หมด"
เฉียวหรานเก็บไข่มุกพลางตอบ "...งั้นก็ไม่เอาดีกว่า"
"ราชินีดีกับข้าที่สุด!"
เงือกน้อยกระโดดลงน้ำด้วยความดีใจ ว่ายวนไปรอบหนึ่งอย่างร่าเริง พร้อมเป่าฟองเป็นรูปหัวใจออกมาเป็นชุด ๆ
หลิงเทียนโกรธจนปล่อยสายฟ้าเล็ก ๆ ออกมาอีกกองหนึ่ง
ทันใดนั้นประตูบ้านก็เปิดออก มีเสียงดังขึ้นสามเสียง
"หรานหราน!"
"หรานหราน!"
"หรานหราน!"
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ และเฉิงเหย่กลับมาแล้ว
ไม่ได้เจอเจ้านายสตรีเพศเมียมาหลายวัน พอพวกเขากลับมาก็โอบล้อมเฉียวหรานไว้ตรงกลาง
ฉือเฟิงประคองใบหน้าเธอด้วยความเอ็นดู "หรานหราน ได้ข่าวว่าเขตล่าสัตว์อสูรระดับแปดเกิดเรื่องมากมาย ลำบากเธอแล้ว"
อวี้ไป๋นั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ใช้พลังพิเศษตรวจร่างกายให้เธอ พลางช่วยผ่อนคลายและปลอบโยน "โทษหลิงเทียนคนเดียวเลย พอกลับมาก็สร้างปัญหาปวดหัวให้หรานหราน!"
เฉิงเหย่ตัวใหญ่เกินไปจนเบียดเข้าไปไม่ถึง จึงแปลงเป็นหมีน้อยกอดขาของเฉียวหรานไว้ "หรานหราน หรานหราน ผมคิดถึงคุณมาก"
เฉียวหรานอุ้มหมีน้อยไว้ในอ้อมแขน แล้วหอมแก้มพวกเขาทีละคน "พวกคุณเป็นยังไงบ้าง?"