อวี้ไป๋โกรธจนแทบพ่นไฟ
อยากจะไล่เย่หมิงออกไป แต่ก็กลัวจะรบกวนหรานหราน เลยได้แต่จ้องเขม็งส่งสายตาดุดันเป็นเชิงให้เขาออกไป
เย่หมิงชี้ไปที่ตุ๊กตาน้ำ "ดูสิ ตุ๊กตาน้ำของนายร้อนจนมีไอหมอกแล้ว"
พูดพลางก็ใช้พลังพิเศษช่วยลดอุณหภูมิให้ตุ๊กตาน้ำ
เฉียวหรานกอดตุ๊กตาน้ำหลับสบายขึ้นจริงๆ
อวี้ไป๋แม้จะโมโห แต่เพื่อให้เฉียวหรานหลับสบายขึ้นก็จำต้องยอม
เขาส่งเสียงฮึ่มใส่อย่างเย็นชา "ดูแลหรานหรานให้ดีๆ ล่ะ"
หลังจากอวี้ไป๋ออกไป เย่หมิงก็อยู่ต่อ
เย่หมิงทะนุถนอมเก็บขวดน้ำที่เฉียวหรานดื่มเหลือครึ่งขวด ชาครึ่งถ้วย และขนมปังหมูหย็องครึ่งกล่องที่กินเหลือ
เจ้านายสตรีเพศเมียบอกว่าไม่เอาอาหารพวกนี้แล้ว แต่อาหารนั้นมีกลิ่นของเจ้านายสตรีเพศเมียติดอยู่ หากเขาได้กินสักคำ ก็เหมือนได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับเจ้านายสตรีเพศเมีย
เย่หมิงยกแก้วชานมขึ้นอย่างตื่นเต้นสุดขีด
หลอดใกล้จะแตะปากตัวเองแล้ว ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลงหนึ่งรอบ กล้ำกลืนความปรารถนาในใจอย่างยากลำบาก อดกลั้นวางแก้วชานมลง
เจ้านายสตรีเพศเมียไม่ได้บอกว่าให้เขากิน เขาจะทำไม่ได้
เฉียวหรานหลับใหลได้ที่ไปหนึ่งวันเต็มๆ ร่างกายจึงค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับแรงกระแทกจากพลังพิเศษระดับเจ็ดขั้นกลาง
เมื่อตื่นขึ้น ร่างกายก็สัมผัสถึงพละกำลังอันเปี่ยมล้นจากพลังพิเศษระดับเจ็ดอีกครั้ง ในที่สุดเธอก็ฟื้นคืนพลังกายระดับเดียวกับก่อนทะลุมิติ
ในทะเลมีเสียงดังขึ้นว่า
[พลังพิเศษถึงเกณฑ์แล้ว ปลดล็อกพื้นที่มิติทั้งหมดให้คุณแล้ว]