วันใหม่มาถึงอีกครั้ง
ในห้องถ่ายทอดสด ประเด็นความขัดแย้งทางผลประโยชน์ระหว่างกรีนโอเอซิสฟาร์มกับตระกูลเย่คุกรุ่นมาสองวันแล้ว
ตัวต้นเหตุอย่างเฉียวหรานเองกลับไม่ออกมาจากห้องนอนเลยสักก้าว
ตอนนี้เธอตื่นแล้ว กำลังนอนหนุนตักฉือเฟิง กอดหมีน้อย พลางกินขนมหวานชิ้นเล็ก
อวี้ไป๋ต้องคอยปรนนิบัติเธอ แถมยังต้องใช้พลังพิเศษช่วยผ่อนคลายให้อีก
ฉือเฟิงโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยว่า “หรานหราน วันนี้จะไปฟาร์มไหม”
เฉียวหราน “ต้องไปแล้วล่ะ”
ฉือเฟิง “ที่ดินผืนใหม่ที่ฝ่าบาทราชินีมอบให้ ได้รับอนุมัติแล้ว อยู่รอบ ๆ ฟาร์มโอเอซิสนี่เอง”
“อนุมัติแล้ว!”
เฉียวหรานคลายมือจากขนมหวาน หันกลับไปด้วยความดีใจ “งั้นยิ่งต้องไปใหญ่เลย”
แววตาที่ฉือเฟิงมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความโปรดปราน “เย่หมิงส่งข้อความมาด้วย บอกว่าปุ๋ยอินทรีย์กับดินโคลนแม่น้ำสำหรับปรับปรุงดิน วันนี้ก็จะมาส่งถึงเหมือนกัน”
“ยิ่งดีเข้าไปใหญ่เลย ได้เอามาปรับปรุงสภาพดินให้ที่ดินผืนใหม่พอดี ไม่เสียเวลาเลยสักนิด” เฉียวหรานพูดพลางจะลุกขึ้น
ฉือเฟิงไม่ยอมปล่อย “นอนต่ออีกสักพักเถอะ เดี๋ยวพวกเราไปเตรียมอาหารเช้าให้ก่อน”
“นอนต่อก็จะเสียคนหรอก”
ไม่ใช่เสียคนแบบคน แต่เป็นใจที่จะเสียน่ะ
พวกเขาสามคนซื่อสัตย์และอ่อนโยน ไม่ว่าจะทำอะไรก็ยึดความรู้สึกของเธอเป็นหลัก
แม้จะเป็นคำขอที่ออกจะเกินเลยไปสักหน่อย พวกเขาก็ยินดีทำตามอย่างเต็มใจ ขอแค่เธอมีความสุข
เธอถูกตามใจจนเหลิง เมื่อคืนความรู้สึกทางศีลธรรมจริยธรรมอะไรนั่นปลิวหายไปหมด
แล้วก็วันเวลาแบบนี้
ขอแค่เธอต้องการ ทุกวันก็เป็นแบบนี้ได้