แสงแดดส่องผ่านช่องว่างของม่านเข้ามาในห้องนอนที่มืดสงัด
เฉินซีก้มลงจูบแก้มที่กำลังหลับใหลของเฉียวหราน ค่อย ๆ เช็ดเหงื่อบนหน้าผากและปลายจมูกของเธอ
เฉียวหราน เจ้านายสตรีเพศเมียของเขา
ในแววตาล้ำลึกของเฉินซีเต็มไปด้วยความรักอันท่วมท้นและความอาลัยอาวรณ์
เขาต้องไปแล้ว คืนนี้เขาไม่ยอมหลับแม้แต่วินาทีเดียว เขาอยากมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้เจ้านายสตรีเพศเมีย และก็อยากครอบครองทุกสิ่งของเจ้านายสตรีเพศเมียเช่นกัน
ตอนนี้ยิ่งอยากเก็บภาพไว้ในสายตา สลักไว้ในหัวใจ
บนพื้นมีกระเป๋าสะพายหลังลายพรางที่อัดแน่นตั้งอยู่
เจ้านายสตรีเพศเมียของเขา ตอนที่ง่วงจนไม่ไหวแล้ว ยังจำได้ว่าเขาจะจากไป และอยากจัดอาหารให้เขาเต็มกระเป๋า
“เจ้านายสตรีเพศเมีย...”
เฉินซีจูบเส้นผมของเฉียวหรานอย่างแผ่วเบา เสียงที่เปล่งออกมาจากลมหายใจ เปี่ยมไปด้วยความจงรักภักดีและรักใคร่
“...รอผมกลับมานะ”
ในที่สุดเฉินซีก็สะพายกระเป๋าสะพายหลังลายพราง ก้าวเท้าอันหนักอึ้งออกจากห้องนอน
เดินออกมานอกห้องนอน เขาเขี่ยไข่ทองคำที่เฝ้าอยู่หน้าประตูหนึ่งที
ไข่ทองคำใบนี้มีพลังพิเศษขั้นกลางระดับแปดแล้ว และยังเพิ่มขึ้นอีกด้วย
ถึงเขาจะรู้สึกขัดใจมาก
แต่การมีทหารอสูรที่ซื่อสัตย์และแข็งแกร่งอย่างฟ่านอวี่คอยปกป้องเจ้านายสตรีเพศเมีย ก็ทำให้เขาสบายใจขึ้น
“ฟ่านอวี่ นายรีบ ๆ ออกมาเถอะ เจ้านายสตรีเพศเมียต้องการใครสักคนช่วยรักษาพลังพิเศษให้นิ่ง”
ด้านนอก
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ เฉิงเหย่ เริ่มงานประจำวันกันตั้งแต่เช้าแล้ว
พอเห็นเขาออกมา ต่างก็มองเขาอย่างไม่ค่อยพอใจ