อวิ๋นลู่เก็บสีหน้าไว้มั่น แล้วเอ่ยขอโทษพวกทหารอสูรผู้พิทักษ์ “ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจแบบนั้น แค่จะขอบคุณที่พวกคุณปกป้องสามีอสูรของฉัน อวี้ลั่ว”
พูดพลาง ใบหน้าแดงระเรื่อก็ขยับถอยห่างจากพวกทหารอสูรด้วยตัวเอง
ท่วงท่าเขินอายของนายหญิงเพศเมียผู้สูงศักดิ์ ยิ่งทำให้ดูน่าสงสารน่าทะนุถนอมขึ้นไปอีก
เหล่าคนอสูรต่างคิดว่า
“อา ท่านหญิงอวิ๋นลู่ ไม่ต้องอายหรอก”
“พวกเขาเองที่คิดไปเอง เข้าใจผิดกันไปใหญ่”
“ท่านหญิงอวิ๋นลู่น่ารักจังเลย”
……
เฉียวหราน: ……
นางนับถืออวิ๋นลู่จากใจจริง
ผู้หญิงแบบนี้ ถ้าไม่ประสบความสำเร็จก็คงต้องโทษความหน้าด้านไม่พอของเธอแล้วล่ะ
ช่างเถอะ ไม่ใช่ทางเดียวกัน ก็ไม่เดินด้วยกัน
นางตะโกนบอกเหล่าสามีอสูร “ไปกัน กลับไปฉลองกันจ้ะ!”
ครอบครัวก็พากันกลับไปอย่างเบิกบานใจ
อวิ๋นลู่มองครอบครัวของเฉียวหราน แววตาลึกล้ำเต็มไปด้วยความเย็นชา
ถึงจักรวรรดิคนอสูรจะขาดแคลนเพศเมีย
แต่คนอสูรระดับห้าขึ้นไปที่เข้าสู่ชนชั้นสูง มักจะมีนายหญิงได้ไม่ยาก คนอสูรหนุ่มระดับหกขึ้นไปเป็นที่ต้องการในหมู่เพศเมียอย่างมาก
ส่วนคนอสูรที่ขึ้นถึงระดับเจ็ดได้ ล้วนเป็นพวกพรสวรรค์ดี มีประสบการณ์ล่าสัตว์อสูรและสงครามโชกโชน และค่อย ๆ เข้าสู่วัยกลางคน
นอกจากอัจฉริยะอย่างฟ่านอวี่แล้ว แม้แต่เย่เย่า ทายาทตระกูลใหญ่ที่มีพรสวรรค์ดีมาก ต้องฝึกหนักบวกกับแก่นแก้วขั้นสูงราคาแพงช่วย กว่าจะถึงระดับเจ็ดก็สามสิบกว่าแล้ว
นอกจากฟ่านอวี่กับเย่เย่าแล้ว ตอนนี้คนอสูรระดับเจ็ดขึ้นไปในจักรวรรดิแทบทั้งหมดล้วนมีนายหญิง มีลูก และเป็นทหารอสูรวัยกลางคน