เฉียวหรานรู้สึกว่าตัวเองเป็นพวกข่มคนอ่อนแอแล้วเกรงใจคนเข้มแข็งจริง ๆ
เจอกับพวกเข้ม ๆ อย่างหลิงเทียน เฉินซี เธอไม่กล้ายั่วโมโหเลย ก็มอบตัวให้เขาหมดเลย
แต่เจอกับแบบฟ่านอวี่สิ
เฉียวหรานเห็นเขาลนลานและตื่นเต้นก็อยากจะแกล้งเขา
เธอตั้งใจนอนคว่ำบนเตียงเล่นสมองกลดารา แล้วพูดว่า "ได้นะ งั้นคุณมาดูแลฉัน"
"ครับ..."
ฟ่านอวี่เข้ามาอย่างระมัดระวัง นั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ตัวเธอ ไม่รู้จะทำอย่างไร
"เจ้านายสตรีเพศเมีย ผม ผมนวดให้คุณนะครับ"
"อืม"
มืออุ่น ๆ ของฟ่านอวี่กดลงบนไหล่ของเธอ นวดอย่างแผ่วเบา
เฉียวหรานถามกลับ "คุณเตรียมจะดูแลฉันแบบนี้ทั้งคืนเลยหรือ"
ฟ่านอวี่ตื่นเต้นทันที "ผม ผมเห็นคุณกำลังจัดการร้านค้าอยู่ เกรงว่าจะรบกวนคุณ..."
เฉียวหรานแค่นเสียง "ถ้าฉันไม่พอใจ ฉันคืนของได้นะ"
ฟ่านอวี่หน้าซีดเผือด
เขารู้ว่าเฉียวหรานตั้งใจขู่เขา แต่คำว่า 'คืนของ' ก็ยังทำให้เขาหวาดหวั่นจนอกสั่นขวัญแขวน
เสียงพูดยังสั่นพร่า "เจ้านายสตรีเพศเมีย ได้โปรด ชี้แนะผมด้วย..."
หัวใจของเฉียวหรานโดนกระแทกอย่างแรง!
คุณนี่มันพระเอกเอกเลยนะ!
ไม่คิดว่าจะไร้เดียงสาขนาดนี้?!
แต่มันก็ไม่ขัดขวางเฉียวหรานที่จะคิดแกล้งต่อ "คุณอยู่บนเตียงยังสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยขนาดนี้เนี่ยนะ"
"ครับ!"
ฟ่านอวี่เหมือนกำลังทำตามคำสั่ง ไม่ลังเลที่จะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกหมด
หมดจนไม่มีเหลือเลยสักชิ้น
จากนั้น...
เขาก็รู้สึกอีกว่าตัวเองทำพลาด
เขาเป็นคนซื่อตรง ทำอะไรก็จริงจัง ให้ความสำคัญกับมารยาท
ตอนนี้สภาพที่ตัวเองเป็นอยู่ทำให้เขารู้สึกอับอายจนไม่มีที่จะหลบ
เขาคุกเข่านั่ง ขาหนีบแน่น มือทั้งสองยังปิดไว้ที่หน้าท้อง เขินอายพูดว่า "จะ เจ้านายสตรีเพศเมีย แบบนี้...ได้ไหมครับ"
เฉียวหรานทนไม่ไหวแล้ว ฟุบลงบนเข่าของเขาหัวเราะ "คุณมันว่าง่ายเกินไปแล้ว แล้วก็ ฉันไม่ได้ให้คุณถอดจนหมดขนาดนี้"