เย่หลานซานพลันรู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรง ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้าสู่สมองในชั่วพริบตา
เธอไม่สามารถจัดการกับข้อมูลเหล่านี้ได้ ถึงขั้นรู้สึกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตานั้นไม่ใช่เรื่องจริง
เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังฝันร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรือเปล่า
ในฝันร้าย
มู่เหยี่ยนเสียชีวิตต่อหน้าเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
ไร้ลมหายใจ ไร้หัวใจเต้น ใบหน้าซีดเซียวราวกับเถ้าถ่าน ไม่ว่าเธอจะเรียกขานหรือพยายามกู้ชีพแค่ไหนก็ไม่มีการตอบสนอง
มู่เหยี่ยนตายจริง ๆ
ที่แท้มู่เหยี่ยนก็ตายได้!
เธอตื่นตระหนก เอานิ้วที่เปื้อนเลือดส่งเข้าปากมู่เหยี่ยนอีกครั้ง
มู่เหยี่ยนเบี่ยงตัวหลบ ใบหน้าซีดเย็นมีรอยเลือดของเธอติดอยู่ “เย่หลานซาน คุณกลัวว่าผมตายแล้วคุณจะตายด้วยใช่ไหม”
“น่าเสียดาย สายไปแล้ว”
มู่เหยี่ยนยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความโล่งใจและปลดปล่อยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
“เดิมทีคุณยังมีชีวิตอยู่ได้อีกเกือบสองเดือน แต่คุณกลับต้องบีบบังคับผม เย่หลานซาน เรามาตายด้วยกันเถอะ มาจบชีวิตสมรสอันเจ็บปวดของเราด้วยกัน”
เย่หลานซานไม่สนใจเลยว่าหลังจากมู่เหยี่ยนตาย เธอจะตายด้วยหรือไม่
ตอนนี้เธอเพียงต้องการให้มู่เหยี่ยนมีชีวิตอยู่
“ดื่มมัน มู่เหยี่ยน”
เสียงของเย่หลานซานแทบจะเป็นคำวิงวอน มือที่เปื้อนเลือดไม่หยุดส่งเข้าปากมู่เหยี่ยน “……เร็ว ดื่มมัน”
เฉียวหรานถามเสี่ยวชีอย่างร้อนใจ
[การ์ดคืนชีพเริ่มทำงานแล้วหรือยัง]
[ระยะเวลาสั้น ๆ แค่นี้ เย่หลานซานจะกลับคำทันไหม]
เสี่ยวชี: [ใช้การ์ดคืนชีพกับเย่หลานซานแล้ว ตอนนี้เธอควรจะกำลังรับความทรงจำอยู่ ต้องใช้เวลาเท่าไร ระบบก็ไม่ทราบ]