ความต้องการผักในโลกอสูรนั้นมหาศาลเหลือเกิน!
ทุกวันมีผู้คนนับแสนออนไลน์มาแย่งกันสั่งซื้อ
ตอนนี้เธอมีที่ดินอยู่ราวสี่หมื่นตารางเมตร ส่วนผักที่ปลูกได้ ถ้ามากก็เก็บเกี่ยวได้หลายพันชุดรวม ถ้าน้อยก็แค่ไม่กี่ร้อย
ยังไม่พอกับอุปทานแม้แต่หนึ่งในพัน
อวี้เหยาถามเธอว่า “คุณต้องการที่ดิน ก็เพื่อปรับปรุงดิน แล้วปลูกผักผลไม้ต่อใช่ไหม?”
เฉียวหรานพยักหน้ารัว “ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ ฉันอยากให้สตรีเพศเมียและคนอสูรได้ซื้อผักของกรีนโอเอซิสฟาร์มมากขึ้น”
อวี้เหยา “คุณต้องการเท่าไหร่?”
เฉียวหรานคิดถึงชนิดผักที่อยากปลูก แล้วถามอย่างหยั่งเชิง “...ขอที่ดินใหญ่เป็นสองเท่าได้ไหมคะ?”
อวี้เหยาหัวเราะเบา ๆ “ที่ดินใหญ่ขนาดนั้น คุณมีความสามารถจัดการ และปรับปรุงดินพร้อมหว่านพืชทั้งหมดได้หรือ?”
เฉียวหรานตอบว่า “เรื่องจัดการต้องใช้แรงงานอสูร ตอนนี้กรีนโอเอซิสฟาร์มมีคนงานอสูรที่ชำนาญอยู่ชุดหนึ่งแล้ว”
“ถ้าขยายกำลังการผลิต ฉันจะใช้คนงานชำนาญที่มีอยู่เป็นฐาน แล้วจ้างคนงานอสูรเพิ่มมาฝึกการหว่าน ปลูก เก็บเกี่ยว และงานอื่น ๆ ค่ะ”
อวี้เหยามองเธออย่างชื่นชม “ความคิดของคุณดีมาก”
นี่ไม่เพียงแต่ปรับปรุงแผ่นดินรกร้างของจักรวรรดิ ให้คนอสูรได้กินผักที่มีคุณค่าทางโภชนาการ สะอาด และราคาถูก ยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องงานของคนอสูรระดับล่างส่วนใหญ่ได้ด้วย
เป็นแผนการที่ยอดเยี่ยมมาก
อวี้เหยาพูดว่า “เฉียวหราน ฉันจะให้ที่ดินใหญ่เป็นสิบเท่าแก่คุณ เพื่อปรับปรุงและปลูกผักผลไม้”
สิบเท่า!
สามแสนกว่าตารางเมตร?!