เฉียวหรานรับรู้ถึงสายตาที่มองมาจากด้านล่าง รู้สึกอายขึ้นมาเล็กน้อย
“พวกเราเด่นเกินไปหรือเปล่า?”
เฉินซียิ้ม: “ที่รัก คุณมีสิทธิ์ที่จะเด่นได้นะ”
เฉียวหราน: …“พรุ่งนี้เราควรทำตัวธรรมดาหน่อยดีกว่า”
เฉินซีลงจอดตรงหน้าที่นั่งของเฉียวหรานอย่างแม่นยำ ราวกับกำลังอุ้มเจ้าหญิงน้อยแสนรักของเขา ค่อยๆ วางเฉียวหรานลงบนที่นั่งอย่างทะนุถนอม
จากนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้นข้างเดียวอย่างสุภาพและนอบน้อมเพื่อจัดชายกระโปรงยาวของเธอ
“เฉียวหราน คุณสวยจังเลย”
เสียงหนึ่งดังขึ้น เฉียวหรานหันไปมอง
กลายเป็นอวิ๋นลู่ที่เอ่ยชมเธอ
อวิ๋นลู่ยิ้ม มองมาที่เธอ
เหล่าสามีอสูรของเธอไม่อยู่สักคน บนที่นั่งกว้างใหญ่มีเพียงเธอนั่งอยู่ลำพัง
เฉียวหรานสัมผัสได้ถึงความเย็นชาและอันตรายที่แฝงอยู่ในรอยยิ้มนั้น ทำให้สันหลังของเธอวาบเย็น
อวิ๋นลู่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
เฉียวหรานยิ้มตอบกลับ: “ขอบคุณนะ คุณก็สวยเหมือนกัน”
เธอหันกลับมา เลิกสนใจอวิ๋นลู่
ไม่ว่าอวิ๋นลู่จะกลายเป็นอย่างไร หากไม่มีเจตนาร้าย ไม่เป็นศัตรูกับเธอและเหล่าสามีอสูรของเธอ
พวกเขาก็จะอยู่กันอย่างสงบสุขได้
แต่ถ้าอวิ๋นลู่ทำอะไรสักอย่าง เธอจะไม่มีทางยอมจำนนรอชะตากรรมแน่
ฟ่านอวี่เดินออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ถือเก้าอี้ตัวเล็กมาที่ข้างที่นั่งของเธอ
เฉียวหรานนึกว่าเขาจะเอาเก้าอี้มาคืน
ไม่คิดเลยว่า ฟ่านอวี่จะวางเก้าอี้ตัวเล็กไว้ข้างที่นั่งของเธอ แล้วนั่งลงอย่างเรียบร้อยเป็นระเบียบ
แม้แต่ท่านั่งยังเหมือนทหาร มองตรงไปข้างหน้า ไหล่และหลังตั้งตรง ขายาวพับเข่าเป็นมุมฉาก
เฉียวหราน: …“คุณมาทำอะไรอีก?”